Μία τέχνη της καταστροφής

 

Μτφ. Σπύρος Σταβέρης

Η γιορτή μέσα σε αστυνομικό κλοιό

Mathilde Girard

 

Η Mathilde Girard είναι Γαλλίδα φιλόσοφος, ψυχαναλύτρια και συγγραφέας

lundimatin#274, 8 Φεβρουαρίου 2021

 

 * Ήταν κάπου μεταξύ 2004 και 2006, δεν θυμάμαι ακριβώς. Υπάρχουν στο Παρίσι πολλοί χώροι υπό κατάληψη. Και πολλές εξώσεις. Ένα κρύο χειμωνιάτικο βράδυ κατεβαίνω τη rue de Belleville για να πάω στη rue du Chalet να υποστηρίξω φίλους που προσπαθούν να μην τους διώξουν και να μείνουν στους τόπους όπου ζουν, και κατοικούν. Υπάρχει κάποιος κόσμος, η ατμόσφαιρα είναι ζεστή και τεταμένη, κάτι ανάμεσα στα δύο, και πολύ γρήγορα το ερώτημα που προκύπτει είναι ακριβώς αυτό, η ατμόσφαιρα, αυτή που θέλουμε και αυτή που δεν θέλουμε. Είναι μια καλή ερώτηση, ενοχλητική καθότι αυταρχική, σχεδόν εκπαιδευτική, και που χάνει το νοημά της όσο περνάει ο καιρός, καθώς βλέπουμε συνεχώς τους ίδιους ανθρώπους, καταλήγοντας να μοιάζουμε όλοι, και να φτιάχνουμε την ίδια ατμόσφαιρα χωρίς να το συνειδητοποιούμε. 'Οταν τυχαίνει μια έξωση, σχηματίζεται μια ομάδα, υπάρχουν πολύ διαφορετικοί άνθρωποι που ειδοποιήθηκαν να έρθουν και βρίσκονται εκεί, που δεν ξέρουν απαραίτητα τι πρέπει να κάνουν, πώς να συμπεριφερθούν, που μπορεί να χαίρονται που βρίσκονται όλοι μαζί ή και να μην καταλαβαίνουν τίποτα. Ένας τυπάς που καθόταν στη είσοδο του διπλανού κτηρίου έβγαλε την κιθάρα του και άρχισε να παίζει μουσική. Κάποιος του ζήτησε να σταματήσει και μετά άκουσα τη φράση αυτή: "Δεν είναι πάρτι εδώ".

Δεν είναι πάρτι εδώ. Η κατάσταση ήταν σοβαρή και το μήνυμα ξεκάθαρο: σε καμιά περίπτωση δεν θα το εκμεταλλευτούμε για να κάνουμε ότι μας κατέβει, να πίνουμε και να διασκεδάζουμε. Υπήρξαν μερικές φορές και περιπτώσεις σύμπνοιας, σε κάποια γεγονότα είχαν βρεθεί μαζί οι σοβαροί και οι άλλοι που ήθελαν να ξεφαντώσουν, αλλά στο τέλος δεν ήταν ποτέ οι ίδιοι άνθρωποι, οι ίδιες προσδοκίες, τα ίδια συναισθήματα. Μου έμεινε από την ασυμφωνία αυτή μία αίσθηση έντονης και αμοιβαίας περιφρόνησης. Οι οπαδοί της γιορτής δεν ήταν σοβαρά πολιτικοποιημένοι, ούτε καν πραγματικά καλλιτέχνες, αλλά είχαν εφεύρει μια πολύ εντυπωσιακή πολεμική μηχανή. Η τέχνη της γιορτής και η τέχνη της διαμαρτυρίας προχώρησαν ξαφνικά καθώς εμπνέονταν εξ αποστάσεως, σε μια τέτοια στιγμή μεγάλης αλλαγής των πολιτικών συμπεριφορών, από τους τρόπους του να είμαστε, να πράττουμε, και να αγαπάμε να πράττουμε. Δεν πρόκειται να διηγηθώ αυτήν την ιστορία, μόλις αρχίζει να γράφεται, μόλις αρχίζουμε να την διηγούμαστε, και συχνά δεν το προτιμούμε κιόλας, κανείς δεν θέλει να την παγιώσει, είναι μια πρακτική που προχωρά χωρίς να κοιτάμε πίσω όταν αυτό είναι δυνατό, κρατώντας τον εχθρό καλά απεναντί μας όταν αυτό είναι δυνατό.

 Ξανασκεφτόμουν τις προάλλες όλη εκείνη την περίοδο, καθώς κατέβαινα πάλι τη rue de Belleville, της οποίας τα πεζοδρόμια μπαλώθηκαν μετά από έργα που κράτησαν μήνες, όχι μακριά από τη rue du Chalet, ένα Σάββατο σαν όλα τα άλλα, όπου η διαδήλωση είναι η μόνη σχεδόν πια δυνατή συλλογική δραστηριότητα, η μόνη πιθανή μη επικερδής δραστηριότητα εκτός σπιτιού. Είναι δύσκολο να μην καταναλώνεις ωστόσο, το Σάββατο στο Παρίσι, στο χρονικό διάστημα που σου αφήνει η απαγόρευση της κυκλοφορίας για να αγοράσεις κάτι για φαγητό, ακόμα κι αν είναι καλύτερα να μην το πολυσκέφτεσαι και ακόμη και αν όλοι οι φίλοι σου έχουν βαρεθεί, και σου το λένε, και αρνούνται να παραπονιούνται και σου το λένε, ας μιλήσουμε για κάτι άλλο. Μπορείς να μιλήσεις για κάτι άλλο, αλλά δεν μπορείς να σκεφτείς κάτι άλλο. Είσαι εκεί και δεν έχεις άλλη επιλογή από το να παρακολουθείς όλα όσα περνούν μπροστά από τα μάτια σου, πώς οι άνθρωποι περπατούν και στέκονται, πώς συμπεριφέρονται τα σώματα, πώς ανοίγουν και κλείνουν τα καταστήματα, πώς αυξάνεται η ταχύτητα, πώς ο σκύλος, πώς το παιδί, πώς ο τρελός, πώς ο κλοσάρ, πώς η αστυνομία. Και η αστυνομία έχει πάντα μια ιδιαίτερη συμπεριφορά στο Belleville, το 2006 όπως και το 2021. Όλοι οι φίλοι σου έχουν πάει στην εξοχή και αναρωτιέσαι τι κάνεις εσύ ακόμα εδώ, με τι ασχολείσαι... Δεν είναι πάρτι εδώ. Η φράση επανέρχεται εκείνη την ημέρα όταν φτάνω στην Place de la République όπου δεν μπορώ να δω πολύ καλά μπροστά μου, η θέα εμποδίζεται από τον εχθρό. 'Ολα τα αστυνομικά οχήματα έχουν σταθμεύσει κατά μήκος του καναλιού St Martin και υπάρχουν μπλόκα ήδη από τη rue de la Fontaine au Roi μέχρι την Couronne. Μπορούμε να περνάμε παρ' όλα αυτά, ανοίγοντας τις τσάντες των εκπτώσεων. Αυτό βλέπω και αυτό μου εντυπώνεται, αυτή η σαββατιάτικη εικόνα, του ζεύγους με τα παιδιά της μασκοφορεμένης οικογένειας που κουβαλάνε τα ψώνια από το Uniqlo και διασχίζουν τα αστυνομικά μπλόκα το ένα μετά το άλλο με τις αγορές τους. Είναι μια αρκετά εμμονική εικόνα, όταν το καλοσκέφτεσαι, με όλα αυτά που περιέχει. Δεν μπορώ να δω πολύ καλά πίσω από τα μπλόκα. Υπάρχει κι άλλο ένα, μετά τη rue de Malte, έτσι νομίζω πως λέγεται. Δίπλα στο Gym Club και το Habitat, μετά τα ουρητήρια, έχουν μαζευτεί αστυνομικοί. Ένας απ' αυτούς βγαίνει από τα ουρητήρια και σηκώνει το φερμουάρ του. Πίσω του κάποιοι γελούν. Οι αστυνομικοί αφήνουν τους ανθρώπους να περνούν τον ένα μετά τον άλλον. Επιβραδύνω, με τρόπο ασυνήθιστο. Θέλω να απομακρυνθούν. Όταν είναι αρκετά μακριά από μένα, τους ρωτάω αν η πλατεία είναι κλειστή. Μου λένε μπορείτε κυρία να περάσετε. Η πλατεία δεν είναι κλειστή. Μπορείτε να τη διασχίσετε. Είμαι κυρία και λευκή και λίγο μεγάλη. Προχωράω λοιπόν και μπαίνω στην πλατεία όπου, προς έκπληξή μου, βλέπω πολύ λίγο κόσμο, κι ένα φορτηγό μόνο του που μου θυμίζει τις παλιές εποχές. Ένα φορτηγό από παζάρι και ένας άνδρας που μιλάει και κάποιος κόσμος μπροστά του, αγόρια και κορίτσια, νεαρά τα πιο πολλά, συνοφρυωμένα. Υπάρχουν μερικά παιδιά και δημοσιογράφοι και αυτό είναι όλο. Μαθαίνω ότι έχουν σταματήσει και κατασχέσει τα φορτηγά με τα μεγάφωνα· ότι η γιορτή κινδύνεψε να μην γίνει. Εδώ και μερικές εβδομάδες, οι εραστές της γιορτής έχουν προσχωρήσει στις διαδηλώσεις κατά του νόμου ["συνολικής ασφάλειας" -σ.σ.], κάνουν τις απαιτήσεις του πολιτιστικού κόσμου και της νεολαίας να ακουστούν. Ηθοποιοί από το χώρο της ακροαριστερής κουλτούρας, του κινηματογράφου, του θεάτρου, των περιστασιακών ρόλων· και φοιτητές. Από τη συμφωνία αυτή, από την σύμπραξη αυτή, γεννιέται αυτή η κατάσταση - και, εξυπακούεται, κι από την διεκδίκηση της γιορτής σε όλες της τις μορφές κατά τη διάρκεια της πανδημίας.

Πρέπει να είχαν παραμείνει κλεισμένοι μέσα στις κλούβες στις πύλες του Παρισιού, ή να πάσχιζαν μέσα στο RER να φτάσουν από αλλού, από λίγο πιο μακριά, ποτέ δεν ξέρεις ακριβώς από πού έρχονται οι εραστές της γιορτής, είναι πάντα ένα μυστήριο και όταν τους ξαναβρίσκω ανέπαφους, ζωντανούς και ξαφνιασμένους, 15 ετών, 20 ετών, είμαι ευτυχισμένη. Χαίρομαι που τους βλέπω να έρχονται ο ένας μετά τον άλλον και να αλλάζουν τον χαρακτήρα της συγκέντρωσης, καθώς έτσι ονομάζονται τώρα οι διαδηλώσεις που δεν επιτρέπεται πλέον να κινούνται. Αλλά προφανώς, η κίνηση και η λογική των σωμάτων δεν έχουν ακόμα πλήρως κατασχεθεί. Ξεκινώντας από την επιτρεπόμενη ακινησία, και μετά από μερικές ομιλίες η μουσική ανεβαίνει από το έδαφος και όλοι αρχίζουν να χορεύουν.

 Είναι δύσκολο να το περιγράψεις, θέλω να πω με λέξεις που θα απέφευγαν τα συνήθη επίθετα, που τείνουν πάντα να περιορίζουν τη γιορτή στον δικό της μύθο, ένα νοθευμένο τελετουργικό, σαν να εμφανίζεται πάντα η ίδια εικόνα, αυτή του πλήθους που μπαίνει σε κίνηση για να ενταχθεί στο μεγάλο πρωτόγονο σώμα και την παλλόμενη καρδιά του, κ.λπ. Αυτή είναι λοιπόν η περιγραφή που πρέπει να αποφεύγεται. Επίσης, αν αρχίσω να περιγράφω, μπορεί να γίνει γελοίο και δεν θα το ήθελα. Υπάρχει πάντα κάτι γελοίο στην περιγραφή ανθρώπων που χορεύουν όταν εσύ δεν χορεύεις. Κι ένας ακόμη λόγος υπάρχει, καθώς η πρώτη μου αντίδραση, ταυτόχρονα με τον ενθουσιασμό και τη συμπάθεια, υπαγορεύεται από μία μεγάλη πολιτική απόγνωση. Μία γιορτή που πραγματοποιείται μέσα σε ένα αστυνομικό κλοιό, τι μπορεί να σημαίνει; Είμαι εδώ και δεν ξέρω τι σκέφτομαι. Δεν ξέρω τι σκέφτομαι γι' αυτή τη γιορτή. Παρατηρώ μέσα μου την κρίση να κινείται από τον ένα πόλο στον άλλο και την αδυναμία μου να χορέψω κάτω από αυτές τις συνθήκες. Το πρόβλημα της γιορτής έχει να κάνει με τη νεολαία και τις εικόνες της. Σήμερα η νεολαία είναι στριμωγμένη ανάμεσα στην αναπαράσταση της αυτοκτονίας και τις παράνομες γιορτές. Τη λυπούμαστε και τη μισούμε. Φτιάχνουμε γεύματα με 1 ευρώ στο Crous [φοιτητικό εστιατόριο -σ.σ.], αλλά περιφρονούμε πάντα στον ίδιο βαθμό την επιθυμία της για ξεφάντωμα. Δεν αγαπάμε τη νεολαία, αλλά της φτιάχνουμε ωραίες εικόνες. Την βομβαρδίζουμε και αφήνει να την βομβαρδίζουν. Ακόμη και οι φιλόσοφοι της επανάστασης την εγκατέλειψαν, περίπου σ' εκείνη την περίοδο της δεκαετίας του 2000. Θυμάμαι διάφορους φιλοσόφους που έλεγαν πόσο άκυρο ήταν, όλο αυτό που συνέβαινε, πόσο άκυρο ήταν πολιτικά και φιλοσοφικά και υποκειμενικά - και εν μέρει ίσως και να ήταν αλήθεια, αλλά δεν ήταν άλλο από μία πιθανή και ταπεινή και έντιμη παραλαβή των συντριμμιών του κομμουνισμού όπως μπορούσαμε. Τα free parties ήταν ακριβώς το σημείο μιας πιθανής καχυποψίας μεταξύ της άκρας αριστεράς, του μεγάλου ό, τι νάναι, και του υπερ-φιλελευθερισμού. Έχει ειπωθεί ότι σε αυτά τα πάρτι ο καθένας χόρευε μόνος του, και ότι αυτό είναι ατομικισμός. Ειπώθηκε ότι όλοι ήταν πολύ πολύ μαστουρωμένοι, και ότι μετά ο καθένας μπορούσε να επιστρέψει στη δουλειά, ότι αυτό ήταν μόνο ένας κρίκος, μια παγίδα. Όλα ήταν μία εξαπάτηση, σε ό, τι κι αν κάναμε, όλοι ήταν μπάτσοι και κουκουλοφόροι, όλοι συνεργάζονταν, στην πραγματικότητα, στο να ενισχύουν την κυριαρχία, και αυτό από τις αρχές της δεκαετίας του 1980, στην πραγματικότητα, αν ήμασταν ακριβείς με την ιστορία της αριστεράς. Ξεκινήσαμε εν μέσω προδοσίας. Και είναι αλήθεια ότι η γιορτή, εκείνο το Σάββατο, έμοιαζε λίγο με ψυχαγωγία για ωχρούς, περικυκλωμένους καταδίκους, στο χρονικό διάστημα ενός παιδικού πάρτι γενεθλίων. Το πρόβλημα της γιορτής - συνεχίζω να στριφογυρίζω το πράγμα στο μυαλό μου, να μαζεύω τη σκέψη μου, να στρίβω τσιγάρα μπροστά από τον τοίχο των ηχείων - ίσως είναι τελικά, ούτε λίγο ούτε πολύ, αυτό που δεν αντέχει η πολιτική διαχείρηση, το πρόβλημα του σώματος και της σεξουαλικότητας. Θα έπρεπε να προχωρήσουμε και λίγο παραπέρα και να πούμε για την ανάγκη να καταστρέψουμε και να καταστραφούμε. Υπάρχει και κάτι που δεν αντέχεται ακόμα και μέσα μας, είναι η πολιτική αναγκαιότητα της βίας και ειδικότερα της βίας του σώματος. Για να πούμε την αλήθεια, ένα free party τη δεκαετία του 1990 έμοιαζε με βαθιά καταστροφή. Μία καταστροφή του Αιώνα - ή οι καταστροφές του Αιώνα όπως τις ανασυνέθεταν τα παιδιά του στη μέση ενός χωραφιού ή κοντά σε ένα έλος. Υπήρχε κάτι να μάθουμε εκεί, αλλά σαν να μην το γνωρίζαμε. Σαν να μην ξέραμε γιατί κάναμε εκείνη τη γιορτή, τι αναζητούσαμε σ' αυτήν. Είναι μια γιορτή όπου συχνά φοβόμασταν, και μαθαίναμε από τον φόβο. Οι κοινωνιολόγοι έχουν ανακτήσει τα πάντα από την εμπειρία αυτή με τους όρους της θεοδικίας, και τα free parties βγήκαν από τον πολιτικό πεδίο. Ωστόσο, η εμπειρία των διαδηλώσεων και των free parties μέχρι την περιχαράκωσή τους στη φυλακή των τελευταίων μηνών, έχει δημιουργηθεί από αυτόν τον φόβο και αυτήν την καταστροφή που προκλήθηκε για να μάθουμε από τον εαυτό μας, ως λαός, ως σώμα που υφίσταται και που καταστρέφει. Είναι επομένως μια πολύ σημαντική δύναμη που εξακολουθεί να αναπτύσσεται εντός της μίας ή της άλλης συμπεριφοράς, που υιοθετεί η ανθρωπότητα στην προσπάθειά της να αντισταθεί στην καταστροφή της μέσω της καταστροφής. Επειδή η νεολαία είναι πιο κοντά στο θάνατο και δεν φοβάται τον κίνδυνο, γι' αυτό και θέτει το πρόβλημα και γι' αυτό η γιορτή δημιουργεί πρόβλημα. Αυτός είναι και ο λόγος για τον οποίο οι νέοι μπορούν να κάνουν πάρτι κάτω από τα βλέμματα των μπάτσων, δίπλα στα ουρητήρια - όπως κάνουμε έρωτα την πρώτη φορά στο δωμάτιο των γονέων.

 

Mathilde Girard

 https://www.lifo.gr/articles/almanac/312833/peri-giortis-en-meso-pandimias

 

«Τα μαθηματικά διαμόρφωσαν τον χαρακτήρα μου, αλλά η μουσική είναι η ζωή μου»

Θάνος Μικρούτσικος

 Ο,τι ισχύει στα μαθηματικά ισχύει και στη μουσική. Το timing της μουσικής ιδέας που λέγαμε. Και από μαθηματική άποψη η τέλεια εκδοχή είναι οι φούγκες του Μπαχ και ας μην ήξερε ο Μπαχ να λύνει εξισώσεις. 

 Η «Εφ.Συν.» δημοσιεύει αποκλειστικά την ομιλία που έδωσε ο Θάνος Μικρούτσικος στις 7 Δεκεμβρίου 2018 στην Ελληνική Μαθηματική Εταιρεία στην Αθήνα, η οποία γιόρτασε τα 100 χρόνια της και τον τίμησε ως μαθηματικό-συνθέτη για το έργο του

 Θέλω να ευχαριστήσω θερμά το Δ.Σ. της ΕΜΕ που αποφάσισε να με τιμήσει ως μαθηματικό-συνθέτη για το έργο μου, ειδικά εφέτος που η ΕΜΕ γιορτάζει τα 100 χρόνια παρουσίας της στα επιστημονικά και εκπαιδευτικά δρώμενα της χώρας μας.

 Είναι γεγονός αναμφισβήτητο ότι τα μαθηματικά έπαιξαν πολύ σημαντικό ρόλο στη διαμόρφωση του χαρακτήρα μου και της προσωπικότητάς μου. Αυτό έγινε αντιληπτό και από το σινάφι μου με τον τρόπο που διαχειρίστηκα και καθοδήγησα μια σειρά πολιτιστικούς θεσμούς, όπως το Μουσικό Εργαστήρι στη δεκαετία του ’70, την Εταιρεία Νέας Μουσικής και κυρίως το Διεθνές Φεστιβάλ της Πάτρας στη δεκαετία του ’80, θεσμός που αμέσως καταγράφηκε στον ευρωπαϊκό πολιτιστικό χάρτη.

 Επίσης το Μέγαρο Μουσικής Αθηνών αλλά και το υπουργείο Πολιτισμού (1993-96) καθώς και πολλούς άλλους. Το οργανωτικό κομμάτι σε όλες αυτές τις περιπτώσεις ήταν υψηλών προδιαγραφών και αυτό εξέπληξε ακόμα κι εμένα, αν αναλογιστεί κανείς ότι τότε κυριαρχούσε σε αυτούς τους θεσμούς η ανοργανωσιά, η προχειρότητα και ο αυτοσχεδιασμός, κατά κανόνα αποτυχημένος. Θεωρώ ότι αυτό ήταν αποτέλεσμα μιας μαθηματικά δομημένης προσωπικότητας. 

 Πρώτα όμως συνάντησα τη μουσική. Τεσσάρων χρονών. Αφενός η γλυκύτατη θεία Ηλέκτρα, σπουδαία πιανίστα, αφετέρου το αστικό περιβάλλον της οικογένειας, με τους δίσκους των 78 στροφών και τις συμφωνίες του Μπετόβεν και του Σούμπερτ να ηχούν καθημερινά στο σπίτι, δημιούργησαν το πρώτο αγκωνάρι εντός μου. Επαιζα πιάνο καθημερινά σαν παλαβός. Ημουνα 7 χρονών όταν έγραψα το πρώτο μου κομμάτι. Μια σουίτα για πιάνο. Βυθιζόμουνα στους ήχους και άρχισα να αυτοσχεδιάζω πάνω σε κλασικά θέματα. Το 1961 σε ηλικία 14 χρονών ήμουνα προ του πτυχίου του πιάνου.

 Αλλά σχεδόν ταυτοχρόνως αγάπησα την ποίηση. Ηθικός αυτουργός ο πατέρας μου, που καθημερινά μετά τα βραδινά οικογενειακά δείπνα με έπαιρνε στην αγκαλιά του και μου διάβαζε Ελληνες ποιητές, μείζονες και ελάσσονες. Κι αυτό εξηγεί την προνομιακή θέση που έχει στη μουσική μου η μελοποιημένη ποίηση. Είτε αφορά το τραγούδι, είτε την κλασική, σύγχρονη και πειραματική δημιουργία μου.

 Αλλά ο πατέρας μου ήταν μαθηματικός. Σπουδαίος δάσκαλος. Δίδαξε χιλιάδες μαθητές, όχι στη δημόσια εκπαίδευση, γιατί απολύθηκε σχεδόν αμέσως το 1946 λόγω πολιτικών φρονημάτων, έχοντας σε πολύ υψηλό επίπεδο το χάρισμα της μεταδοτικότητας. Ακόμα και σήμερα με πλησιάζουν μαθητές του για να με συγχαρούν για τον πατέρα μου και να μου πουν ότι αγάπησαν τα μαθηματικά εξαιτίας του. Και φυσικά αυτό συνέβη και με μένα. Στο Γυμνάσιο η Ευκλείδειος Γεωμετρία έγινε μόνιμη αγάπη μου. Καθημερινά ξενύχτια με τον κολλητό μου φίλο, τον Θόδωρο Παπαθεοδώρου, που δυστυχώς έφυγε νωρίς, σπουδαίο αργότερα καθηγητή στις ΗΠΑ και στο Πανεπιστήμιο της Πάτρας. Ξενύχτια κυριολεκτικά αγκαλιά με το χοντρό βιβλίο των Ιησουιτών, που δεν είχε καμία σχέση με τη διδακτέα ύλη στο τότε Γυμνάσιο. Εντονη ερωτική σχέση μεταξύ Θόδωρου-Θάνου και Ιησουιτών. Μπαίνοντας στο Πανεπιστήμιο Αθηνών η μουσική είχε υποχωρήσει αλλά υπήρχε εντός μου, έστω κοιμώμενη.

 Και αγάπησα την αστρονομία που μετά εξελίχτηκε σε αγάπη για την κοσμολογία –ακόμα και σήμερα είμαι εξέχων «μαυροτρυπάς»- και όταν στο τρίτο έτος ήρθε μια φουρνιά νεαρών υφηγητών και καθηγητών από την Αμερική γοητεύτηκα από την τοπολογία και την αλγεβρική τοπολογία, πεδία άγνωστα τότε που δεν υπήρχαν στη διδακτέα ύλη του Πανεπιστημίου. Εξασφάλισα δύο υποτροφίες. Μία για το Παρίσι και μία για τις ΗΠΑ. Ομως ήταν τότε δικτατορία και εγώ αριστερός με έντονη δράση. Διαβατήριο γιοκ. Αλλά πρέπει να πω ότι η μουσική επανερχόταν εντός μου κατά κύματα. Πολλές μελοποιήσεις ποιημάτων κατά το διάστημα που φοιτούσα στο Πανεπιστήμιο καθώς και ξεκίνημα της επαγγελματικής μου δραστηριότητας, αρχικά ως πιανίστας στις μπουάτ της εποχής και μετά ως συνθέτης, με τον πρώτο μου δίσκο 45 στροφών σε ποίηση Κώστα Καρυωτάκη να εκδίδεται το 1969.

 Δόκτωρ Τζέκιλ-Μίστερ Χάιντ δηλαδή.

 Και η απόφαση για το τι θα κάνω στη ζωή μου πάρθηκε το 1969 λίγο πριν ξεκινήσω τις εξετάσεις για το πτυχίο των μαθηματικών. Πολύ δύσκολο εξάμηνο εκείνο.

 Ξυπνούσα τη Δευτέρα, μουσική έλεγα.

 Ξύπναγα την Τρίτη, μαθηματικά.

 Τελικά αποφάσισα. Η μουσική θα είναι η ζωή μου. Ξεκίνησα αμέσως μαθήματα Ανώτερων Θεωρητικών και Μουσική του 20ού αιώνα με τον μοναδικό συνθέτη-δάσκαλο, τον Γιάννη Παπαϊωάννου. Για 1 ώρα μαθήματος με τον Παπαϊωάννου μελετούσα 60 ώρες την εβδομάδα χωρίς καμία υπερβολή. Σαν να έπρεπε να συμπτύξω τον χρόνο. Και είχα δίκιο, γιατί εγώ είχα μείνει στους κλασικούς και ρομαντικούς συνθέτες αλλά η μουσική στον 20ό αιώνα είχε κάνει τερατώδη άλματα. Μέσα σε όλα αυτά πήρα και το πτυχίο των μαθηματικών.

 Στον 20ό αιώνα έγιναν μεγάλα άλματα και ανατροπές, σε όλους τους τομείς της επιστήμης, της τέχνης, και της κοινωνικής ζωής. Η θεωρία της σχετικότητας του Αϊνστάιν το 1905 και η κβαντομηχανική ήταν επανάσταση στη Φυσική, ενώ ο εξπρεσιονισμός, ο συμβολισμός, ο ντανταϊσμός, ο σουρεαλισμός φέρανε τα πάνω κάτω στην ποίηση και στη ζωγραφική. Οπως και ο Μπρεχτ βέβαια με τη θεωρία της αποστασιοποίησης άλλαξε τις μέχρι τότε αντιλήψεις για την αριστοτελική εκδοχή του θεάτρου. Η επανάσταση του 1917 στη Ρωσία μετά από 5 χιλιάδες χρόνια ταξικών κοινωνιών δημιούργησε την πιο απελευθερωμένη κοινωνία στη δεκαετία του 1920 συνταράσσοντας τον κόσμο. Η μουσική δεν μπορούσε να μείνει σε παλαιά μοτίβα πια.

 Η δυτική μουσική έφτασε σε περιόδους τεράστιας ακμής αρχικά τον 15ο αιώνα με τους Φλαμανδούς αντιστικτικούς και περνώντας από το μπαρόκ με τον μεγαλοφυή Μπαχ συνέχισε με τις μέγιστες προσωπικότητες Μότσαρτ, Μπετόβεν, Σούμπερτ, Σούμαν, Μπραμς, Μάλερ, Βέρντι, Βάγκνερ, κλείνοντας τον κύκλο της τονικότητας που ήταν για 300 χρόνια η βάση της.

 Κι έτσι «εξ ανάγκης» προκύπτει ο Γερμανός Αρνολντ Σένμπεργκ που γράφει το 1904 το συμφωνικό έργο «Πελλέας και Μελισσάνθη» (δεν αναφέρομαι στην όπερα του Ντεμπισί), ένα ακραίο ατονικό έργο, ιδιοφυές κατά τη γνώμη μου που τότε χαρακτηρίστηκε χαοτικό. Ο Σένμπεργκ επηρεάστηκε από την κριτική αλλά ταυτοχρόνως είχε την ανάγκη να ανακαλύψει νέους κανόνες που θα αντικαθιστούσαν τη μέχρι τότε τονική μουσική. Θέλει οπωσδήποτε να βρει μια δομή στέρεη με νέους κανόνες. Και 19 χρόνια αργότερα, το 1923, προτείνει το δωδεκαφθογγικό σύστημα, με συνοδοιπόρους τούς μαθητές-συνεργάτες του Αντον Βέμπερν, Αλμπαν Μπεργκ. Κατοπινός μαθητής του και ο δικός μας Νίκος Σκαλκώτας. Η μουσική αρχίζει να αλλάζει καθοριστικά. Οχι εύκολα βεβαίως γιατί υπήρχαν σπουδαίοι συνθέτες που δεν ακολουθούσαν τις ιδέες του Σένμπεργκ αλλά διέπρεπαν. Δικαίως, θα έλεγα εκ των υστέρων. Ντεμπισί, Στραβίνσκι, Μπάρτοκ, Προκόφιεφ, Σοστακόβιτς.

 Ομως μετά τον 2ο Παγκόσμιο Πόλεμο με τα 50 εκατομμύρια νεκρούς, την πρωτοφανή αυτή αιματοχυσία και τα αδιέξοδα του διεθνούς καπιταλισμού –γιατί ο ναζισμός παιδί του καπιταλισμού ήτανε και είναι- υπήρξε η τάση να ανατραπούν τα πάντα και στο εποικοδόμημα που ανήκει η τέχνη.

 Ο Σένμπεργκ μόλις είχε πεθάνει αλλά μια σειρά νέων μουσικών με ισχυρή προσωπικότητα μαζεύτηκαν το 1950 στο Ντάρμσταντ, κάνουν σημαία τους τον δωδεκαφθογγισμό και τον σπρώχνουν στα έσχατα όριά του. Σειραϊσμός, πολυσειραϊσμός, αλεατορισμός. Μπροστάρηδες ο Μπουλέζ, ο Μπέριο, ο Νόνο, ο Στοκχάουζεν, λίγο αργότερα, η Πολωνική Σχολή. Πλήρης απελευθέρωση, τα πάντα επιτρέπονται. Τα πάντα; 

 Οχι, βέβαια. Ετσι και υπήρχε ίχνος ή μυρωδιά τονικότητας ήσουνα αποδιοπομπαίος τράγος. Και αυτό ακριβώς το γεγονός υπονόμευσε ιστορικά αυτή την προσπάθεια. Χιλιάδες έργα βασίστηκαν στην πρωτοτυπία μιας αρχικής νέας ιδέας. Και χάθηκαν στα χρόνια που ακολούθησαν. Ελάχιστα έργα έπαιξαν ρόλο και ακόμα πιο ελάχιστα μείνανε και καταγράφηκαν στην ιστορία της μουσικής.

 Υπήρξε και η τάση να γράφονται έργα που ήταν ανθρωπίνως αδύνατον να εκτελεστούν με το πρόσχημα ότι ο εκτελεστής πρέπει να ξεπερνά τα όριά του. Αυτό είναι σωστό στην τέχνη αλλά τις περισσότερες φορές ήταν καθαρά προσχηματικό. Ο Ξενάκης το 1975 μου είχε πει για ένα έργο του για πιάνο, διάρκειας 5 λεπτών, ότι είναι υπερήφανος γιατί ο πιο μεγάλος δεξιοτέχνης πιανίστας εκείνη την εποχή, ο Ιάπωνας Γιούτζι Τακαχάσι, χρειάστηκε να το μελετήσει 3 μήνες επί 12 ώρες την ημέρα. Η μουσική έμενε έτσι στο ράφι.

 Παρασύρθηκα ώς ένα βαθμό κι εγώ τα πρώτα χρόνια της δεκαετίας του ’70 από τέτοιες ιδέες. Τρία από τα πρώτα έργα μου εκείνης της εποχής δεν έχουν εκτελεστεί και ούτε θα εκτελεστούν ποτέ. Ομως συνήλθα γρήγορα και ίσως αυτό να οφείλεται στο ότι ο άλλος μου εαυτός (Δόκτωρ Τζέκιλ-Μίστερ Χάιντ είπαμε) εξακολουθούσε να μελοποιεί ποίηση και να γράφει τραγούδια που σύντομα άρχισαν να εκδίδονται.

 Στη δεκαετία του ’50 γίνονται επίσης οι πρώτες προσπάθειες διασύνδεσης της μουσικής με τα μαθηματικά. Η πρώτη περίπτωση αφορά τον Ιάνη Ξενάκη και η δεύτερη τον Αμερικανό θεωρητικό και συνθέτη Λιτζάρεν Χίλερ. Δεν θα ασχοληθώ εδώ με τις θεωρίες αυτές, υπάρχει εκτενής βιβλιογραφία. Ούτε θα τις αντικρούσω θεωρητικά. Ακόμα και αν -όπως στην περίπτωση του Ξενάκη- δεν είναι αυθαίρετες οι αναλογίες σε συναρτήσεις και μουσικά στοιχεία, το να μεταθέτεις την παραγωγή ενός μουσικού έργου από την τέχνη της μουσικής στο πεδίο της επιστήμης και να φτάνεις στο μουσικό αποτέλεσμα μέσω της λύσης κάποιων εξισώσεων, αυτό είναι για μένα άνευ νοήματος.

 Ποιος είναι συνθέτης και ποιος δεν είναι τα τελευταία 800 χρόνια στη συγκεκριμένη συγκυρία του homo sapiens. Πέραν του ταλέντου –που προσδιορίζεται μόνο εκ του αποτελέσματος– και των γνώσεων υπάρχουν δύο βασικές προϋποθέσεις: 

 Να αναπτύσσεις μία μουσική ιδέα που έχεις για μια συγκεκριμένη φόρμα που επιλέγεις, σε κείνον ακριβώς τον χρόνο που η ίδια η μουσική ιδέα απαιτεί για τη συγκεκριμένη φόρμα. Αν δηλαδή απαιτούνται 3 περίπου λεπτά και συ την αναπτύξεις σε 7 λεπτά, είσαι σχοινοτενής και κουράζεις αφάνταστα. Αν το κάνεις σε 1 λεπτό, είσαι «ψεκάστε, σκουπίστε, τελειώσατε». 

 Αυτό που γράφεις στο χαρτί πρέπει να μπορείς να το ελέγχεις απολύτως και να το ακούς ηχητικά πριν εκτελεστεί. Κι όχι όταν εκτελείται να μην ξέρεις αν είναι αυτό που έγραψες.

 Περιπτώσεις σαν του Ξενάκη δεν ελέγχουν τίποτα από το υλικό τους.

 Η δεύτερη πιο διαδεδομένη προσέγγιση είναι αυτή με τη συμβολή και τη χρήση των ηλεκτρονικών υπολογιστών. Τότε που ο υπολογιστής έπιανε ένα ολόκληρο δωμάτιο, ο Λιτζάρεν Χίλερ και κάποιοι μαθητές του, στα τέλη της δεκαετίας του ’50, ξεκίνησαν αυτή την ιστορία. Επιστρατεύτηκε η θεωρία των πιθανοτήτων, η θεωρία των παιγνίων και επίσης η εισαγωγή ολόκληρων τμημάτων ήδη γραμμένων μουσικών έργων από γνωστούς συνθέτες, ακόμα και από τους κλασικούς.

 Αλλαζαν τεχνικά κάποια μουσικά στοιχεία (ρυθμός, διαστήματα κ.λπ.) με αποτέλεσμα τη δημιουργία χιλιάδων «έργων» χωρίς συναίσθημα, χωρίς ψυχή και χωρίς καμία μουσική διαδικασία. Μόνο παιχνίδια του μυαλού. Δυστυχώς προέκυψαν οφέλη για όλους αυτούς, θέσεις πανεπιστημιακές, συμμετοχές σε φεστιβάλ, οικονομική άνεση κ.ά. Από τη στιγμή όμως που έργο δεν παρήχθη, το μέλλον δεν τους ανήκει.

 Υποστηρίζω ότι σαφώς υπάρχει σχέση μεταξύ μαθηματικών και μουσικής, σχέση σε βάθος, σχέση ουσίας. Και αφορά τη δομή της οργανωμένης φόρμας στη μουσική που δεν χρειάζεται μετάφραση σε μαθηματικά σύμβολα και εξισώσεις ούτε λύσεις μαθηματικών προβλημάτων για να παράξουμε ηχητικό αποτέλεσμα.

 Αλλά όταν τρέχει μια παρτιτούρα και έχουμε, για παράδειγμα, ενέργειες σε ψηλές ηχητικές περιοχές (π.χ. από φλάουτα και βιολιά), μας χρειάζεται στην επόμενη σελίδα οι ενέργειες με τον ίδιο ακριβώς τρόπο να μεταφερθούν σε χαμηλές ηχητικές περιοχές (π.χ. κόντρα μπάσα, τρομπόνια κ.λπ.) ή οι ρυθμικές σχέσεις των εγχόρδων να απαντηθούν από ίδιες ρυθμικές σχέσεις των πνευστών. Ετσι δημιουργούνται ακολουθίες με συγκεκριμένες αναλογίες για να δημιουργηθεί μια φόρμα συμπαγής με στέρεη δομή. Αλλά αυτή η διαδικασία δεν πρέπει να είναι επιφανειακή, πρέπει να την περιέχει ο συνθέτης εντός του. Και αυτά που σας λέω προκύπτουν από τη μελέτη έργων μεγάλων συνθετών του παρελθόντος.

 Αλλά επίσης ο συνθέτης πρέπει να είναι λιτός. Θυμάμαι τον μακαρίτη τον πατέρα μου, όταν μου έβαζε μια άσκηση για να λύσω.

 - Πατέρα, την έλυσα.

 Την κοίταγε και μου έλεγε: 

 - Ωραία, 15 με άριστα το 20.

 - Γιατί, ρε πατέρα, αφού την έλυσα σωστά. 

 - Σου είπα να πας από την Πάτρα στην Αθήνα και συ πήγες μέσω Θεσσαλονίκης. Μην ξεχνάς ποτέ ό,τι κι αν κάνεις στη ζωή σου την πιο κομψή λύση. 

 Ο,τι ισχύει στα μαθηματικά, ισχύει και στη μουσική. Το timing της μουσικής ιδέας που λέγαμε. Και από μαθηματική άποψη η τέλεια εκδοχή είναι οι φούγκες του Μπαχ και ας μην ήξερε ο Μπαχ να λύνει εξισώσεις. 

 Αν υπολογίσει κανείς ότι έτος μηδέν της μουσικής μου πορείας είναι τα 4 μου χρόνια, πορεύομαι 67 χρόνια βυθισμένος στους ήχους. Λατρεύω να γράφω μουσική, να παίζω μουσική, να ακούω μουσική. Τα 50 από αυτά είναι επαγγελματικά χρόνια. Μελοποιώ μεγάλους ποιητές, αποκαλύπτοντας τα «κρυμμένα» που κάθε μεγάλο ποίημα περιέχει εντός του. Γιατί τότε μόνο αξίζει η μελοποίηση. Γιατί αλλιώς μετατρέπεται σε υπόκρουση και γίνεται απλός μεταφορέας του κειμένου. 

 Αυτοσχεδιάζω στο πιάνο, γιατί το απρόβλεπτο πρέπει να έχει πάντα θέση στη μουσική μου. Αλλιώς ενεδρεύει η τυποποίηση, που είναι ο θάνατος της τέχνης αλλά και της ίδιας της ζωής. Ετσι κι αλλιώς είμαι εχθρός του καπιταλισμού, που μία από τις βάσεις του είναι η τυποποίηση και η εμπορευματοποίηση σε πολλές μορφές της ζωής μας, γιατί αυτό τον βοηθάει στην εμπέδωση της κυριαρχίας του.

 Πορεύομαι στη ζωή μου με την αγάπη των δικών μου ανθρώπων, της οικογένειάς μου, των συναδέλφων μου και όλων ανεξαιρέτως των συνεργατών μου, των στενών μου φίλων. Ολοι αυτοί είναι μια μεγάλη αγκαλιά κι ένα τείχος προστασίας.

 Αλλά αυτό που μου συμβαίνει τα τελευταία χρόνια είναι πρωτοφανές. Χιλιάδες άνθρωποι που με γνώρισαν μέσα από τη μουσική και τα τραγούδια μου, που περπάτησαν κρυφά ή φανερά μαζί μου, τρεις τουλάχιστον γενιές, από 15ρηδες μέχρι και μεγαλύτεροί μου, που ερωτεύτηκαν με τα τραγούδια μου, που αγωνίστηκαν με αυτά, που όπως μου λένε «σκεφτόμαστε αλλιώς με τον Μπρεχτ και τον Καββαδία σου πια», μου στέλνουν καθημερινά κατά κύματα την αγάπη τους και τον θαυμασμό τους, ουσιαστικά και σε βάθος. Δεν έχει να κάνει αυτό με συναισθήματα συγκυριακά και στιγμιαία. Είναι διαρκές.

 Το ότι γεύτηκα αυτό ακριβώς εν ζωή είναι μοναδικό, με συγκινεί βαθύτατα και με κάνει ευτυχισμένο. Και με υποχρεώνει να συνεχίσω έτσι μέχρι τέλους. 

 Το μόνο που με στενοχωρεί είναι ότι δεν φαίνεται ότι θα δω την εκκίνηση για τη μετάβαση σε μια άλλη κοινωνία. Στη μοναδική κοινωνία που θα επιτρέψει στον άνθρωπο να αυτοπραγματωθεί. Δηλαδή, όπως είπε ο μεγαλοφυής Κάρολος, σ’ αυτήν που ο ποιητής θα ψαρεύει και ο ψαράς θα γράφει ποιήματα. Αλλά παρ’ όλη τη βαρβαρότητα και το σκοτάδι μέσα στο οποίο ζούμε, θα συνεχίσω μέχρι τέλους να την ονειρεύομαι.

https://www.efsyn.gr/tehnes/moysiki-horos/224939_ta-mathimatika-diamorfosan-ton-haraktira-moy-alla-i-moysiki-einai-i-zoi

Της νύχτας τα βελούδα - Θρίαμβος χρόνου του Νίκου Καρούζου

Κωστής Παπαγιώργης - Η κόκκινη αλεπού {B.O.C. Mix}

Η αντιμετώπιση των ψυχώσεων - Λουκιανός Κηλαηδόνης

Δεν πρόλαβα το πάρτυ του στη Βουλιαγμένη, καθώς δεν είχα προλάβει να μπω ούτε καν στην εφηβεία, αλλά για πρώτη και τελευταία φορά τον είχα δει στο θεατράκι του Αττικού Άλσους πριν μερικά χρόνια με έναν καλό φίλο και συνέχιζε να είναι απολαυστικός.

 

Leonard Cohen - Hallelujah

Dead Can Dance- spirit of eleusis

I thought I'd found a reason to live
Just like before when I was a child
Only to find dreams made of sand
Would just fall apart and slip through my hands
But the spirit of life keeps us strong
And the spirit of life is the will to carry on
Adversity what have I done to you
To cause this reclusive silence
That has come between me and you
And the spirit of life remains in light
And the spirit of life remains inside
I never thought it would be quite like this
Living outside of mutual bliss
But as long as the veins in our arm still stand up
The spirit of life will keep living on

Oh come calmly
Over the ocean I beckon to thee
 I blow seeds of love to be
 Born of my heart
 Sown on the breeze
 All I fondly know
 Pales upon sails of your sweet gentle flow
 How our love will grow
 Crowned upon swans
 Calling home
 The love you hide inside
 Has nowhere to run and nowhere to hide
  I can see it in your eyes
 Your empty hearts and your wasted lives
 All I fondly know
 Pales upon sails of your sweet gentle flow
 How our love will grow
 Crowned upon swans Calling home

Laura Veirs - Icebound stream

Watch, I can flash across the sky
A lightning bolt from up on high
And I can crash into myself
Now a flower blooms in reverse
And a song takes back a verse
A photograph fades to white

 I can hold a thunderhead in my heart
And in my bed I can dream a winter's gale
And wake up drenched
A stormy pale, a stormy pale

A battered heath on the shore
Will make her keep and wait for more
But underneath her icebound stream
The water pours, the water pours

 I can hold a thunderhead in my heart…

Θάνος Ανεστόπουλος – Ξανάρθαν τα σύννεφα

Έρωτας χωρίς αύριο- Itsi Bitsi

Η τελευταία ταινία του Δανού Ole Christian Madsen βασίζεται  σε πραγματικά γεγονότα της ζωής του Eik Skaløe, τραγουδιστή της δανέζικης ροκ μπάντας Steppeulvene που έβγαλε μόνο ένα δίσκο με τον τίτλο “Hip” το μακρινό 1967 και που αποτέλεσε ορόσημο  για τη δανέζικη ροκ κουλτούρα. Στην ουσία όμως είναι μια ταινία  που ξεχειλίζει από τον έρωτα του Eik προς την Iben  στην ταραγμένη δεκαετία του 1960. Σαν ταινία βλέπεται ευχάριστα σαν μια δανέζικη εκδοχή του γνωστού sex & drugs & rock and roll. Το υπερβολικό voice over που χρησιμοποιεί ο Madsen κατά διαστήματα κουράζει άλλα υπερφαλαγγίζεται από την νευρώδη σκηνοθεσία. Βέβαια τη συγκεκριμένη υπόθεση της ταινίας μέσες -άκρες την έχουμε ξαναδεί ουκ ολίγες φορές: Προσωπικά μου θύμισε το αγαπημένο μου Turkish Delight (1973) του Πολ Βερχόφεν.  Η ταινία έκανε πρεμιέρα στην Ελλάδα στις 21 Απριλίου 2016 και μάλλον διανύει την τελευταία εβδομάδα προβολής της, αποκλειστικά  στο Πτι Παλαί, στο Παγκράτι.

Δύο όμορφα τραγούδια από τους Steppeulvene και το άλμπουμ τους “Hip” του 1967:

Ένα ντοκιμαντέρ του 1988 για τους Steppeulvene που σκηνοθέτησε ο ίδιος ο Ole Christian Madsen δυστυχώς χωρίς αγγλικούς υπότιτλους.

 

R.E.M – 2 συναυλίες (1985,1982)

Οι αγαπημένοι μου, σχεδόν παιδιόθεν, R.E.M σε δύο συναυλίες από τα πρώτα τους χρόνια. Στην πρώτη στην τότε Δυτική Γερμανία το 1985, παίζουν 7 από τα 10 τραγούδια του άλμπουμ τους, (Fables of the Reconstruction, 1985), που ήταν το άλμπουμ από το οποίο τους πρωτογνώρισα, οπότε έχω ιδιαίτερη συναισθηματική σύνδεση με τα συγκεκριμένα μουσικά κομμάτια. Στη συγκεκριμένη συναυλία είναι πολύ δεμένοι, με ιδιαίτερο, συγκροτημένο ήχο, δείχνουν ήδη ότι πάνε για μεγάλα πράγματα. Στην δεύτερη συναυλία τους το 1982 στην Βόρεια Καρολίνα των Η.Π.Α. παίζουν κομμάτια από το πρώτο τους ep, (Chronic Town, 1982), που όταν το ανακάλυψα λίγα χρόνια μετά την κυκλοφορία του είχα εντυπωσιαστεί από το σπινθηροβόλο ντεμπούτο του συγκροτήματος από την Αθήνα της Τζόρτζια. Η συναυλία τους είναι σχεδόν πρωτόλεια αλλά έχει δύναμη και δίνει υποσχέσεις που στην πάροδο του χρόνου εκπληρώθηκαν.

Prince- Purple Rain

PJ Harvey - The Hope Six Demolition Project

PJ Harvey - The Hope Six Demolition Project album 2016

01. The Community of Hope
02. The Ministry of Defence
03. A Line in the Sand
04. Chain of Keys
05. River Anacostia
06. Near the Memorials to Vietnam and Lincoln
07. The Orange Monkey
08. Medicinals
09. The Ministry of Social Affairs
10. The Wheel
11. Dollar, Dollar

Joe Bonamassa - Drive

Mogwai -Atomic

Το ανωτέρω σπουδαίο μουσικό κομμάτι «Ether», με το εμπνευσμένο video clip, που θυμίζει το Κογιανισκάτσι (ταινία,1982, του Ρέτζιο με μουσική του Φίλιπ Γκλας), είναι από το επερχόμενο άλμπουμ των Mogwai «Atomic» που κυκλοφορεί επίσημα την 1η Απριλίου 2016 αλλά ήδη έχει διαρρεύσει στο διαδίκτυο και μπορώ να πω, πως είναι πολύ καλό.

Οι Mogwai δημιουργήθηκαν από τον Stuart Braithwaite και τον Dominic Aitchison το 1995 και έλκουν την καταγωγή τους από τη Γλασκώβη της Σκωτίας. Δεν χρησιμοποιούν επί το πλείστον φωνητικά και στίχους στα κομμάτια τους και ο post rock ήχος τους βασίζεται κυρίως σε παραμορφωμένες κιθάρες και στο μελωδικό μπάσο. Τα οργανικά κομμάτια τους είναι συνήθως μεγάλα σε διάρκεια αλλά καταφέρνουν με την ποιότητά τους και την μουσική πρωτοτυπία τους να κρατήσουν αμείωτο το ενδιαφέρον του ακροατή. Δεν είναι κανένα ιδιαίτερα εμπορικό συγκρότημα αλλά το άλμπουμ τους «Rave Tapes» του 2014 κατάφερε να φτάσει μέχρι το νούμερο 10 των τσαρτς του Ηνωμένου Βασιλείου και μέχρι το νούμερο 55 των τσαρτς των Ηνωμένων Πολιτειών της Αμερικής. Έχω παρακολουθήσει συναυλία τους στις 30 Σεπτεμβρίου 2005, με φίλους μεταξύ των οποίων και ο lemonostiftis, στο φεστιβάλ νεολαίας του τότε Συνασπισμού, αφού προηγήθηκε ο Γιάννης Αγγελάκας στα πρώτα του φλερτ με τον τσελίστα Νίκο Βελιώτη, και παρά το ψιλόβροχο ήταν εξαιρετικοί.

Το soundtrack του Brown Bunny

Το Brown Bunny είναι μια ταινία του 2003, σκηνοθετημένη από τον άνισο ηθοποιό Vincent Gallo, που εκτός από την ηθοποιία και την σκηνοθεσία έχει ασχοληθεί εκτεταμένα και με τη μουσική. Για παράδειγμα, εκτός από το να συμμετέχει στα νιάτα του σε garage μπάντες, έχει γράψει τραγούδια για το σκηνοθετικό ντεμπούτο του, Buffalo 66 (1998), το οποίο δεν το έχω δει, άλλα είχε λάβει εξαιρετικές κριτικές στην εποχή του. Επίσης πρωταγωνιστούσε και ήταν σπουδαίος στο αγαπημένο μου, πολιτικό θρίλερ, Essential Killing (2010) του σημαντικού πολωνού σκηνοθέτη, Jerzy Skolimowski. Το Brown Bunny συμμετείχε στις Κάννες το 2003, στο διαγωνιστικό τμήμα μάλιστα, και έτσι, όταν ξεκίνησα να το βλέπω πριν μερικές μέρες, δεν μπορούσα να φανταστώ ότι θα παρακολουθούσα μια από τις χειρότερες ταινίες που έχω δει στη ζωή μου. Με δυο λόγια, η ταινία είναι ένα προσχηματικό road movie, που αφορά έναν επαγγελματία  μοτοσικλετιστή στο ταξίδι του με ένα φορτηγάκι στην επόμενη πόλη που θα συμμετέχει σε αγώνες. Βέβαια από το New Hampshire μέχρι την  California είναι πολύς δρόμος και εμείς θα παρακολουθήσουμε τον αυτάρεσκο ηθοποιό, μέσα σε ατελείωτα πλάνα δρόμου που δεν προσθέτουν τίποτα στην ταινία, να ψαρεύει κοριτσάκια και μετά από λίγο να τα αφήνει, μέχρι στο τέλος να συναντήσει ξανά την γυναίκα που αγάπησε, την  Cloe Sevigny. Αντί όμως έστω στο τέλος της ταινίας να δούμε κάποια συναισθηματική ένταση που να δίνει νόημα στο απλανές, και καλά βαθυστόχαστο βλέμμα του Gallo στα προηγούμενα βασανιστικά λεπτά, η ταινία τελειώνει με μια προβοκατόρικη… πεολειχία που, όταν κυκλοφόρησε η ταινία, είχε προκαλέσει το σχετικό σούσουρο. Η πραγματική όμως έκπληξη είναι τα  τραγούδια από το soundtrack της ταινίας, που ασφαλώς δεν σώζουν με τίποτα τα άνοστα πλάνα της ταινίας, αλλά αυτά καθ’ αυτά είναι πραγματικά διαμάντια.

Το συγκεκριμένο κομμάτι έχει χρησιμοποιηθεί και στο Θεώρημα του Πιερ Πάολο Παζολίνι. Ας απολαύσουμε άλλο ένα κομμάτι του σπουδαίου αμερικάνου τρομπετίστα που είχε παίξει επανειλημμένα μαζί με τον Charles Mingus:

 Η τραγουδίστρια είναι η Bonnie Beecher και το τραγούδι είχε ακουστεί σε ένα επεισόδιο του Twilight Zone.

 Εξαιρετικός ο Jackson C. Frank. Εγώ ήξερα τη διασκευή του Nick Drake.

David Bowie - Lazarus

Προοικονομία του τελευταίου ταξιδιού του στα άστρα…

 

 Υ.Γ: Με δικό του τραγούδι (Space Oddity) αλλάξαμε φέτος τη χρονιά.