Time Lapse around Athens

ΑΡΝΟΥΜΑΣΤΕ ΝΑ ΠΛΗΡΩΣΟΥΜΕ ΤΟ ΧΑΡΑΤΖΙ

ΧΑΡΑΤΖΙ αραβικά خراج (kharāj), τούρκικα haraç : κεφαλικός φόρος που πλήρωναν οι μη οθωμανοί υπήκοοι της οθωμανικής αυτοκρατορίας

Απλές οδηγίες για την πληρωμή του λογαριασμού της ΔΕΗ (χωρίς χαράτζι)

1. Από τον λογαριασμό της ΔΕΗ σημειώνουμε τον 12ψήφιο κωδικό ηλεκτρονικής πληρωμής (βρίσκεται ακριβώς πάνω από το απόκομμα ταχυπληρωμής).

2. Πάμε σε ένα ΑΤΜ (ή αυτόματο μηχάνημα πληρωμής) τράπεζας που είναι συμβεβλημένη με ΔΕΚΟ. Αυτά τα ΑΤΜ βρίσκονται στο εσωτερικό της τράπεζας και χρησιμοποιούνται συνήθως για πληρωμές καρτών και δανείων.

3. Αν το ΑΤΜ δέχεται τραπεζική κάρτα, βάζουμε την κάρτα και επιλέγουμε: Αλλες συναλλαγές → Πληρωμές ΔΕΚΟ → ΔΕΗ. Σε ορισμένες τράπεζες δεν χρειάζεται καν να έχουμε τραπεζικό λογαριασμό.

4. Πληκτρολογούμε τον 12ψήφιο κωδικό ηλεκτρονικής πληρωμής και στη συνέχεια θα μας ζητηθεί να ορίσουμε το ποσό πληρωμής.

5. Αφαιρούμε από το συνολικό ποσό του λογαριασμού, εκείνο που αντιστοιχεί στη δόση για το χαράτζι (ΕΕΤΗΔΕ 2011).

6. Το ποσό που απομένει το πληκτρολογούμε ως ποσό πληρωμής στο ΑΤΜ.

7. Παίρνουμε την απόδειξη του ΑΤΜ.

8. Φωτοτυπούμε την απόδειξη του ΑΤΜ, το λογαριασμό της ΔΕΗ και την ταυτότητά μας (εννοείται ότι ο λογαριασμός βγαίνει στο όνομά μας) και πηγαίνουμε στο Δημαρχείο Ραφήνας-Πικερμίου.

9. Καταθέτουμε τις φωτοτυπίες στο ειδικό γραφείο του Δήμου (μπαίνοντας στο Δημαρχείο αριστερά, κος Πίγκος) προκειμένου ο Δήμος να προχωρήσει σε ομαδική προσφυγή στη ΔΕΗ κατά του χαρατζιού.

[Ενα μικρό εγχειρίδιο με τεχνικές/νομικές πληροφορίες για τα χαράτζια της ΔΕΗ μπορείτε να βρείτε στην ιστοσελίδα: http://mhxanh.org/reyma. Ξεκαθαρίζουμε ότι η μη πληρωμή του χαρατζιού είναι συνειδητή υπεύθυνη πολιτική επιλογή, η τελική έκβαση της οποίας θα κριθεί από το κίνημα που αναπτύσσεται.]

Απέναντι στο οικονομικό σύστημα που επιβάλλει την κυριαρχία του με τον τρόμο, την καταστολή των κοινωνικών αγώνων, την κατάργηση των εργασιακών δικαιωμάτων και τους κεφαλικούς φόρους,

Α Ν Τ Ι Σ Τ Ε Κ Ο Μ Α Σ Τ Ε

με την αξιοπρέπειά μας,
τη νοημοσύνη μας,
την αλληλεγγύη μεταξύ μας και
την αυτοοργάνωση από τα κάτω.

Τα χαράτζια ακονίζουν χατζάρια!

ΠΡΩΤΟΒΟΥΛΙΑ ΚΑΤΟΙΚΩΝ ΡΑΦΗΝΑΣ-ΠΙΚΕΡΜΙΟΥ ΕΝΑΝΤΙΑ ΣΤΑ ΧΑΡΑΤΖΙΑ

Ο ΜΙΚΡΟΣ ΝΑΥΤΙΛΟΣ (1985)-ΑΠΟΣΠΑΣΜΑ

Είσοδος


ΚΑΠΟΤΕ ΔΕΝ

είναι παρά μια λάμψη πίσω απ' τα βουνά
-κει κατά το μέρος του πελάγου. Κάποτε πάλι ένας αέρας δυνατός
που άξαφνα σταματάει όξω απ' τα λιμάνια. Κι όσοι νογούν, το μάτι
τους βουρκώνει

               Χρυσέ ζωής αέρα γιατί δε φτάνεις ως εμάς;

Κανένας δεν ακούει, κανένας. Όλοι τους πάνε κρατώντας ένα
εικόνισμα και πάνω του η φωτιά. Κι ούτε μια μέρα, μια στιγμή στον τόπο
αυτόν που να μη γίνεται άδικο και φονικό κανένα

                         Γιατί δε φτάνεις ως εμάς;

Είπα θα φύγω. Τώρα. Μ' ό,τι να' ναι: το σάκο μου τον ταξιδιωτικό
στον ώμο• στην τσέπη μου έναν Οδηγό• τη φωτογραφική μου μηχανή
στο χέρι. Βαθιά στο χώμα και βαθιά στο σώμα μου θα πάω να βρω
ποιος είμαι. Τι δίνω, τι μου δίνουν, και περισσεύει το άδικο

                           Χρυσέ ζωής αέρα...

...

               ΜΥΡΙΣΑΙ ΤΟ ΑΡΙΣΤΟΝ [Ι-VΙΙ]


                                        Ι

Μια μέρα τη ζωή που 'χασα την ξαναβρήκα στα μάτια ενός νέου μοσχαριού
που με κοίταζε μ' αφοσίωση. Κατάλαβα πως δεν είχα γεννηθεί
στην τύχη. Βάλθηκα να σκαλίζω τις μέρες μου, να τις φέρνω
άνω κάτω, να ψάχνω. Ζητούσα να ψαύσω την ύλη των αισθημάτων.

.Ν' αποκαταστήσω, από τις νύξεις που έβρισκα διάσπαρτες μέσα
στον κόσμο αυτόν, μιαν αθωότητα τόσο ισχυρή που να ξεπλένει
τα αίματα -το άδικο- και να εξαναγκάζει τους ανθρώπους να μου
αρέσουν.


…

XXVII

Άργησα πολύ να καταλάβω τι σημαίνει ταπεινοσύνη και φταίνε αυτοί
που μου μάθανε να την τοποθετώ στον άλλο πόλο της υπερηφάνειας.
Πρέπει να εξημερώσεις την ιδέα της ύπαρξης μέσα σου για να
την καταλάβεις.

Μια μέρα που ένιωθα να μ' έχουν εγκαταλείψει όλα και μια μεγάλη
θλίψη να πέφτει αργά στην ψυχή μου, τράβηξα, κει που περπατούσα
 μες στα χωράφια χωρίς σωτηρία, ένα κλωνάρι άγνωστου θάμνου.
Το 'κοψα και το 'φερα στο απάνω χείλι μου. Ευθύς αμέσως κατάλαβα
ότι ο άνθρωπος είναι αθώος. Το διάβασα σ' αυτή τη στυφή από αλήθεια
ευωδιά τόσο έντονα που πήρα να προχωρώ το δρόμο της μ' ελαφρύ
βήμα και καρδιά ιεραποστόλου. Ώσπου, σε μεγάλο βάθος, μου
έγινε συνείδηση πια ότι όλες οι θρησκείες λέγανε ψέματα.

Ναι, ο Παράδεισος δεν ήταν μια νοσταλγία. Ούτε, πολύ περισσότερο,
 μια ανταμοιβή. Ήταν ένα δικαίωμα.

XXVIII

Χιλιάδες χρόνους περπατάμε. Λέμε τον ουρανό «ουρανό» και τη θάλασσα
«θάλασσα». Θ' αλλάξουν όλα μια μέρα κι εμείς μαζί τους
θ' αλλάξουμε, αλλά η φύση μας ανεπανόρθωτα θα 'ναι χαραγμένη πάνω
στη γεωμετρία που καταφρονέσαμε στον Πλάτωνα. Και μέσ' απ'
αυτήν, όταν σκύβουμε όπως σκύβουμε καμιά φορά πάνω στα νερά του
νησιού μας, θα βρίσκουμε τους ίδιους καστανούς λόφους, όρμους και
κάβους, τους ίδιους ανεμόμυλους και τις ίδιες ερημοκλησιές, τα σπιτάκια
που ακουμπάνε το 'να στ' άλλο, και τ' αμπέλια που κοιμούνται
σαν μικρά παιδιά, τους τρούλους και τους περιστεριώνες.

Δε θέλω να πω αυτά τα ίδια. Θέλω να πω τις ίδιες φυσικές και αυθόρμητες
κινήσεις της ψυχής που γεννούν και διατάσσουν προς ορισμένη
κατεύθυνση την ύλη• τις ίδιες αναπάλσεις, τις ίδιες ανατάσεις
προς το βαθύτερο νόημα ενός ταπεινού Παραδείσου, που είναι ο
αληθινός μας εαυτός, το δίκιο μας, η ελευθερία μας, ο δεύτερος και
πραγματικός ηθικός μας ήλιος.

Έξοδος

ΑΛΛ' ΑΚΑΤΑΝΟΗΤΑ ΔΕΝ

ακούει κανένας. Πάει ψηλά
ολοένα καιούμενο του Παραδείσου το πουλί. Κι όλες οι Παναγίες οι
ασημένιες, τίποτε. Αλλού γυρίστηκε η φωνή και αθαυματούργητα
έμειναν τα μάτια.

                                      Έρμα 'ν' τα μάτια

Ένας κι εγώ στους χιλιάδες ανάμεσα φονιάδες πάω τους αθώους κι
ανίσχυρους. Τυλίγομαι το αρχαίο ρούχο και τα πέτρινα πάλι κατεβαίνω
σκαλοπάτια καλώντας και ξορκίζοντας

                           Έρμα 'ν' τα μάτια, που καλείς

Αιώνες τώρα πάνω από τα γαλάζια ηφαίστεια. Μακριά στο σώμα και
μακριά στο χώμα που πατώ πήγα να βρω ποιος είμαι. Τις μικρές ευτυχίες
και τ' αδόκητα συναπαντήματα θησαύρισα, και να με: ανήμπορος
να μάθω τι δίνω, τι μου δίνουν και περισσεύει το άδικο

                                 Χρυσέ ζωής αέρα...

Ανούσιος αφορισμός την ημέρα της επίσημης κηδείας της Γ΄ Ελληνικής αστικής δημοκρατίας

Αν στον επαγωγικό τρόπο σκέψης από το μερικό γίνεται αναγωγή στο συνολικό, με τη συμμετοχή στην εθνοσωτήρια κυβέρνηση του Άδωνις  και του Ροντούλη, γνωστών φασιστικών κουράδων,  σήμερα  χέσανε στη μούρη μας  και εμείς προσποιηθήκαμε, ότι επειδή ο καιρός χάλασε, το κρύο γαρ εγγύς, δεν μυρίζει τίποτα. Ο Βορίδης είναι άλλη περίπτωση. Ένας  ευφυής άνθρωπος  με Τσεκούρι Κεφάλαιο κάποιου ενδεικτικού παρελθόντος. Το καρέ συμπληρώνει  και ένας πρέσβης του ΛΑΟΥ(Σ) επί της χαμένης τιμής μας και αξιοπρέπειας.     

Πριν το Άξιον Εστί

- Προσωπικά, εσείς, σαν έφεδρος ανθυπολοχαγός, τι κάνατε στον αγώνα;

- Τι να έκανα εγώ, ένα χαλασμένο παιδί της Αθήνας. Με κόπο, κόπο ανυπολόγιστο, κατάφερα να είμαι απλώς συνεπής προς την αποστολή μου. Αλλά είδα στα πρόσωπα των στρατιωτών μου τη λάμψη που είναι ικανός ο Ελληνισμός ν' αναδώσει όταν πιστεύει στο δίκιο του. Και γνώρισα από κοντά την αψηφισιά του θανάτου, την ακατάβλητη θέληση της ζωής που έγινε τελικά και δική μου. Στο μέτωπο, αρρώστησα από βαρύτατο τύφο. Τα νερά που πίναμε όπου βρίσκαμε, ανάμεσα στα πτώματα των μουλαριών, ήτανε μολυσμένα. Χωρίς να γνωρίζω τι έχω, χρειάστηκε να κάνω τρία μερόνυχτα με τα πόδια και με ζώο για να βρεθώ σε βατό δρόμο και να διακομισθώ στο Νοσοκομείο των Ιωαννίνων. Έμεινα εκεί σαράντα μέρες με σαράντα πυρετό, ακίνητος, με πάγο στην κοιλιά. Με είχανε αποφασίσει, αλλά εγώ δεν είχα αποφασίσει τον εαυτό μου. Θυμάμαι ότι αρνήθηκα να με μεταφέρουν στον μικρό θάλαμο των ετοιμοθάνατων, όπως κάποιο άλλο βράδυ αρνήθηκα να κοινωνήσω και να εξομολογηθώ στον παπά που μου φέρανε, όταν η κρίση της αρρώστιας έφτασε στο κατακόρυφο. Μόλις αρχίσανε οι βομβαρδισμοί, ανοίγανε το διπλανό μου παράθυρο -μην σπάσουν τα τζάμια και τιναχτούν απάνω μου- και φεύγανε όλοι στα καταφύγια. Έτσι πέρασα όλες τις τρομερές μέρες της Γερμανικής επιθέσεως. Κατάμονος σ' έναν έρημο θάλαμο, και γεμάτος πληγές από την απόλυτη ακινησία. Και την ημέρα που κρίθηκε ότι είχα γλυτώσει και άρχισε να υποχωρεί ο πυρετός, ήρθε η διαταγή να εκκενωθεί το Νοσοκομείο. Με βάλανε όπως όπως σ' ένα φορείο, που το χώσανε σ' ένα φορτηγό αυτοκίνητο. Η φάλαγγα από τα Γιάννενα ως το Αγρίνιο πυροβολήθηκε οκτώ φορές από τα «στούκας». Οι φαντάροι τρέχανε στα χωράφια, όμως εγώ ήταν αδύνατο να σταθώ όρθιος έστω και για μια στιγμή. Τελικά, στο Αγρίνιο, με παρατήσανε σ' ένα πεζούλι και φύγανε. Μια καλή κοπέλα, εθελοντής νοσοκόμος με άλλη αποστολή, με βοήθησε και μ' έσυρε ως το υπόγειο μιας καπναποθήκης, όπου σωριάστηκα κ' έμεινα τρεις μέρες. Αλλά τα υπόλοιπα δεν έχουν σημασία για τους άλλους. Σημασία έχει ότι «έζησα το θαύμα» και σώθηκα από ένα θαύμα. Οι γιατροί στην Αθήνα τρίβανε τα μάτια τους. Σύμφωνα με την Επιστήμη, θα έπρεπε με την παραμικρή μετακίνηση να πάθω εντερορραγία και να τελειώσω.

…Αυτή η εξέγερση εναντίον της Μοίρας, χωρίς υπολογισμό, μες στα όλα, αυτή η «όμορφη αφροσύνη», όπως λέω κάπου αλλού, ήτανε που ανέβαζε το γεγονός σε μιαν άλλη σφαίρα, ποιητική. Μέσα μου έγινε μια αναπαρθένευση των τριμμένων εννοιών. Οι λέξεις ξεφουσκώνανε και ξαναγεμίζανε με καθαρή ουσία. Με τη βοήθεια της ουσίας αυτής βρήκα το θάρρος να ξαναπροφέρω λόγια που ως τότε φοβόμουνα επειδή τα συναντούσα μόνο στα χείλη των κούφιων πολιτικών και των πατριδοκάπηλων.

http://www.enet.gr/?i=arthra-sthles.el.home&id=319798

Ποίηση 1948

τούτη η εποχή
του εμφυλίου σπαραγμού
δεν είναι εποχή
για ποίηση
κι' άλλα παρόμοια :
σαν πάει κάτι
να
γραφή
είναι
ως αν
να γράφονταν
από την άλλη μεριά
αγγελτηρίων
θανάτου

γι' αυτό και
τα ποιήματά μου
είν' τόσο πικραμένα
(και πότε - άλλωστε - δεν είσαν;)
κι' είναι
- προ πάντων -
και
τόσο
λίγα

Νίκος Εγγονόπουλος από τα Ποιήματα, B΄, Ίκαρος 1977

Δεν πληρώνουμε

Εμείς που δεν πληρώνουμε, την έκτακτη εισφορά, τον μη αναλογικό φόρο επιτηδεύματος, τον φόρο ακίνητης περιουσίας, που με τη βοήθεια των υποτακτικών βολευτών της πλειοψηφίας σας, αύριο θα ενσωματώσετε στους λογαριασμούς της Δ.Ε.Η. και για ευνόητους λόγους τον βαφτίσατε τέλος, δεν είμαστε πολλοί: Είμαστε η οικογένεια μου και λίγοι φίλοι, ούτε καν η πλειοψηφία των φίλων μας και γνωστών.

Εμείς που δεν πληρώνουμε τους φόρους αυτούς και τους επόμενους που θα σκαρφισθείτε, εφαρμόζοντας την εγχώρια εκδοχή του Δόγματος του Σοκ- βομβαρδίστε τον πληθυσμό της χώρας πειράματος με καταιγιστικά, ισοπεδωτικά μέτρα ώστε να μην έχει ούτε καν την ανάσα για να αντιδράσει- πάντα πληρώναμε τους φόρους που μας αναλογούν στην ώρα τους, δεν έχουμε ποτέ φοροδιαφύγει, είμαστε νομοταγείς πολίτες (sic) της μεσαίας τάξης (sic) που δεν έχουμε καθυστερήσει να πληρώσουμε ούτε καν λογαριασμό κινητής τηλεφωνίας.

Εμείς που δεν πληρώνουμε, θα πληρώναμε ακόμα και πολλαπλάσιους νόμιμους και λελογισμένους φόρους, αν κάποιοι που αποδεδειγμένα έκλεψαν και βίασαν το κουφάρι αυτού του τόπου έμπαιναν φυλακή. Εσείς δεν μπορείτε να βάλετε φυλακή ούτε καν τον Μάκη Ψωμιάδη.

Εμείς που δεν πληρώνουμε, δεν πιστεύουμε στην ελληνική δικαιοσύνη μέχρι να βρεθούν δικαστές να ορθώσουν ανάστημα, όπως ο Τερτσέτης και ο Πολυζωίδης ή έστω ο τυπολάτρης Σαρτζετάκης, αφού και καλά το νεκρό κουφάρι του Συντάγματος είναι ακόμα σε ισχύ.

Εμείς που δεν πληρώνουμε, προσπαθούμε με κάθε μέσο, σε φιλικό επίπεδο σε επίπεδο γειτονιάς ή με οποιοδήποτε πρόσφορο μέσο, να πείσουμε και άλλους συμπολίτες μας, ότι το σημείο μηδέν έχει φτάσει: Αν δεν αντιδράσουμε, μέρα με την μέρα, θα μας ισοπεδώσουν με μισθούς Βουλγαρίας και εργασιακές συνθήκες 19ου αιώνα.

Εμείς που δεν πληρώνουμε, έχουμε πλήρη επίγνωση ότι, αν παρ΄ ελπίδα αντιπροσωπεύουμε ικανή πλειοψηφία του ελληνικού λαού, θα αυξήσετε αυτόχρημα τις προσαυξήσεις από καθυστέρηση φόρων, θα μας εκβιάσετε και αν χρειαστεί θα κατασχέσετε και τα σπίτια που μένουμε. Έτσι θα επιτελέσετε εσείς, οι σοσιαληστές την εκφοβιστική προπαγάνδα των αλήστου μνήμης εθνικοφρόνων της μετακατοχικής περιόδου, που το μότο τους ήταν, ότι οι κουμουνιστές θα σας πάρουν τα σπίτια.

Εμείς που δεν πληρώνουμε, έχουμε επίγνωση ότι μπορεί να επιταχύνουμε τις εξελίξεις για μια ανεξέλεγκτη χρεοκοπία της Ελλάδας, αλλά και το μαρτύριο της σταγόνας με τον καιρό δεν θα έχει καμιά διαφορά. Αντιλαμβανόμαστε το πολιτικό κενό που υπάρχει αυτή τη στιγμή στην Ελλάδα και έχουμε πλήρη επίγνωση ότι το πολιτικό κενό δεν μπορεί να γεμίσει ο λαϊκιστής σαμαράς και ο αδίστακτος καρατζαφύρερ. Θλιβόμαστε ακόμα περισσότερο όμως με την κατάντια της ελληνικής αριστεράς που δεν μπορεί να ενωθεί σε ένα μίνιμουμ εθνικών στόχων ακόμα και σε συνθήκες εθνικής διάλυσης.

Εμείς που δεν πληρώνουμε, πληρούμε τα κριτήρια του εθνικού στόχου που έθεσε ο εξαφανισμένος πρωθυπάλληλος στη ΔΕΘ: Έχουμε μόνο μια εργαζόμενη στη στενή οικογένεια που μάλιστα είναι απλήρωτη για μήνες και το νομικό πρόσωπο ιδιωτικού δικαίου που δουλεύει τέθηκε παρανόμως σε εφαρμογή της οργουελικής εργασιακής εφεδρείας.

Εμείς που δεν πληρώνουμε, προσπαθούμε επιπόνως και με πλήρη επιτυχία μέχρι στιγμής να μην πέσουμε σε ομαδική κατάθλιψη και να μην μας κυριεύσει ο φόβος, όπως και να εξελιχθούν τα πράγματα. Γιατί ο φόβος που επιδέξια διασπείρουν είναι το πυρηνικό τους όπλο. Αλλά ο φίλος Greek Rider http://greekrider.blogspot.com/search?updated-max=2011-09-14T21%3A05%3A00%2B03%3A00&max-results=7 τις προάλλες, μου υπενθύμισε το προηγούμενο στιχάκι από το πασίγνωστο… θέλει αρετήν και τόλμην η ελευθερία… του Ανδρέα Κάλβου.

Ωδή τετάρτη

ΕΙΣ ΣΑΜΟΝ

Όσοι το χάλκεον χέρι

βαρύ του φόβου αισθάνονται,

ζυγόν δουλείας ας έχωσι•
θέλει αρετήν και τόλμην
η ελευθερία.

Αυτή (και ο μύθος κρύπτει

νουν αληθείας) επτέρωσε

τον Ίκαρον• και αν έπεσεν

ο πτερωθείς κ' επνίγη

θαλασσωμένος•

Αφ' υψηλά όμως έπεσε,

και απέθανεν ελεύθερος.-

Αν γένης σφάγιον άτιμον

ενός τυράννου, νόμιζε

φρικτόν τον τάφον.

[δ'-κγ']

Εάν φιλοτιμούμεθα
'να την ξαναποκτήσωμεν
μ' ίδρωτα και με αίμα,
καλόν είναι το καύχημα
της αρχαίας δόξης.

Ανδρέα Κάλβου, Ωδαί