The Feelies - The Good Earth

Τρεις θάνατοι και μια παλιά κηδεία

Βαρύγδουπος τίτλος και εσύ avatar στο εικονικό σου  δωμάτιο περιμένεις κάτι συνταρακτικά εξομολογητικό ή τουλάχιστον αρκούντως συνταρπαστικό. Το υποκειμενικό σύννεφο που θα σχηματισθεί  ανήκει σε καθαρό ουρανό. Το πρώτο αστραπόβροντο, θάνατος καλέ μου, ήταν από την πλευρά της γυναικός μου. Θάνατος πλήρης ημερών, αδερφής του παππού της γυναίκας μου την πρώτη ημέρα μου σε νέα δουλεία μετά από παρατεταμένη ανεργία  και αφού έχει μεσολαβήσει πολύχρονη, πάντως  κατά διαστήματα, αρκούντως αποδοτική υποαπασχόληση. Προφανώς δεν επηρέασε άμεσα εμένα αλλά άνοιξε τα χαλάσματα της γυναικός μου και ευθύς δεν γέμισαν άνθη, αλλά φόβους για το που εμείς ξεκινήσαμε και που η ζωή μας πάει. Μετά από μια αρκούντως προσαρμοστική περίοδο σχεδόν τριών εβδομάδων στην καινούργια δουλεία που φώτισε κατάφατσα την ελληνική παθογένεια:  φάρες, άρες μάρες, καταγόμενες εκ των Μαυρομιχαλαίων, εκείνων των παλιών που πυροβόλησαν το Καποδίστρια, ένας δεύτερος θάνατος,  μιας ζωής πλήρης ημερών από τη δική μου πλευρά, η αδερφή και ο πιο κοντινός άνθρωπος του πατέρα μου ήρθε και με έφερε στα ίσια μου. Ο φαινομενικά σκληρός και  άκαμπτος πατέρας μου άρχισε να  διαχέει όχι λανθάνουσα, αλλά φανερή ευαισθησία, χωρίς φόβο και πάθος για πρόσωπα και πράγματα. Εμείς, δηλαδή ο αδερφός μου και εγώ, αντιληφθήκαμε  πώς ήγγικεν  η ώρα μας, σιγά- σιγά πρέπει να αναλάβουμε τις πρόσθετες ευθύνες μας…  Βέβαια όλα αυτά δεν νομίζω ότι θα τα έγραφα αν δεν είχε πεθάνει ο  Philip Seymour Hoffman,  αγαπημένος μου επίμονος δευτεραγωνιστής που επάξια καθιερώθηκε σίγα- σιγά σε πρωταγωνιστικούς ρόλους και έσβησε ανέλπιστα- ποιος είμαι εγώ που κάνω ζωές σχήματα λόγου; - ως κομπάρσος της ηρωίνης…  

Η παλιά κηδεία είναι, πέρα από τη θανατίλα  της,  σχετικά άσχετη με τα  μέχρι τώρα παρατιθέμενα της ανάρτησης και ίσως να γίνει μια αυτόνομη ιστορία κάποια άλλη στιγμή.   

(συνεχίζεται)                    

La grande bellezza

Η τέλεια ομορφιά του συνομηλίκου μου Paolo Sorrentino, ασφαλώς δεν είναι τέλεια, ασφαλώς δεν είναι κινηματογραφικό αριστούργημα, ασφαλώς αν κάποιος έχει εντρυφήσει στις ταινίες του Fellini  μπορεί να του φανεί κομψό sampling σκηνών και ιδεών από ταινίες του, αλλά είναι επιδραστική και υποκειμενικά εγγυημένα μετά από εβδομάδες από την κινηματογραφική θέαση της μπορώ να πω, πως αφήνει αυθεντικό αποτύπωμα, αν της αφεθείς. Προς το τέλος της ταινίας αυτή η καλόγρια, που στην αρχή νομίζεις πως είναι καρικατούρα θρησκευτικής πίστης και αφοσίωσης καθώς συνοδεύεται από κάποιον που αρχικά μπορείς να τον εκλάβεις σαν manager της,  που μιλάει αντ’ αυτής, σε εκπλήσσει με τον όρκο φτώχειας της και με την επικοινωνία της με τα πουλιά που τρώνε τα αποφάγια των κραίπαλων διασκεδάσεων. Τα  περισσότερα δόντια της καλόγριας έχουν πέσει αλλά έχει ακόμα πνοή και μια καινούργια μέρα ανατέλλει…    

http://www.youtube.com/watch?v=7Fs59AsnoI4               

Επιμαρμάρωση

Οι θατσερικές πολιτικές, τις οποίες οι περισσότερες δυτικοευρωπαϊκές χώρες είχαν την εξυπνάδα να αποφύγουν, εφαρμόστηκαν σε ιλιγγιώδη κλίμακα στην ανατολική Ευρώπη. Οι ιδιωτικοποιήσεις σάρωσαν όλη την περιοχή, κάτω από τη διεύθυνση ενός ολόκληρου στρατού από δυτικούς οικονομολόγους, συμβούλους, λογιστές και δικηγόρους. Το 80% σχεδόν της τσέχικης οικονομίας και το 40%-60% εκείνης των άλλων χωρών βρέθηκε σε ιδιωτικά χέρια μέσα σε πέντε χρόνια. Ήταν μια πρωτοφανούς κλίμακας μεταβίβαση πόρων – και στο εσωτερικό των χωρών και από τα κράτη προς τους ξένους επενδυτές. Το αποτέλεσμα ήταν να καταστραφεί το κομμουνιστικό σύστημα πρόνοιας, χωρίς να μπει κάτι άλλο στη θέση του. Το πολύ- πολύ οι δυτικές τράπεζες προσέφεραν εκείνο το είδος βραχυπρόθεσμης χρηματιστικής βοήθειας για την εξασφάλιση της νομισματικής σταθερότητας που είχε δοθεί στα κομμουνιστικά καθεστώτα στη δεκαετία του 1980. Όπως είχε ξανασυμβεί στο παρελθόν στη δεκαετία του 1920, οι δυτικές κυβερνήσεις προτίμησαν να κρατήσουν αποστάσεις από την περιοχή, αφήνοντας την παροχή επενδυτικών κεφαλαίων στον ιδιωτικό τομέα. Αυτό απλούστατα δεν αρκούσε. Από το 1990 ως το 1993 οι ξένες  επενδύσεις σε ολόκληρο το πρώην σοβιετικό μπλοκ έφτασαν τα 12.500.000.000 δολάρια, όταν μονάχα η Σιγκαπούρη προσέλκυσε σχεδόν το μισό από αυτό το ποσό μέσα σε ένα χρόνο. Αντιμέτωποι με την νομική αβεβαιότητα του ιδιοκτησιακού καθεστώτος- το γερμανικό ομοσπονδιακό γραφείο αποκατάστασης είχε από μόνο του περισσότερες από 1.000.000 αιτήσεις να εξετάσει το 1993-, οι ξένοι επενδυτές κράτησαν στάση αναμονής. Στο μεταξύ, η Ευρωπαϊκή Τράπεζα ανασυγκρότησης και ανάπτυξης- αντάξια κληρονόμος του αποτυχημένου δημιουργήματος του Λόυντ  Τζώρτζ μετά τον Α΄ Παγκόσμιο Πόλεμο- ξόδεψε το μεγαλύτερο ποσό των αρχικών της κεφαλαίων όχι στην ανατολική Ευρώπη αλλά στην επιμαρμάρωση  των μεγαλοπρεπών κεντρικών γραφείων της στο Λονδίνο.

Το αποτέλεσμα ήταν μια τεράστια πτώση κατά 20-40% της βιομηχανικής παραγωγής και έντονη αύξηση της ανεργίας, που το μόνο που την αντιστάθμιζε ήταν η αύξηση της εκροής εργατών προς άλλες χώρες. Έτσι, οι νέες δημοκρατίες χρειάστηκε να αναμετρηθούν με το παγκόσμιο ανταγωνισμό, πράγμα που οι προκάτοχοι τους είχαν αναβάλει. Ολόκληρες πόλεις και βιομηχανίες κατέρρευσαν, τα νοίκια, μένοντας ανεξέλεγκτα τινάχτηκαν στα ύψη, και οι εισοδηματικές διαφορές ξαφνικά διευρύνθηκαν, καθώς μια νέα τάξη καπιταλιστών επεδείκνυε τον πλούτο της σε κοινωνίες οι οποίες είχαν πάρει πολύ σοβαρά την εξισωτική ρητορική του κομμουνισμού. << Τώρα πια δεν υπάρχει δίκτυο ασφαλείας>> παραπονιόταν ένας Ούγγρος εργάτης. << Τουλάχιστον τότε υπήρχε. Γίνονται φοβερές απολύσεις. Αν δεν πληρώσεις σου κόβουν το ρεύμα >>. Τελικά το παλιό σύστημα είχε τα κακά του αλλά και τα καλά του, και οι άνθρωποι τα είχαν συνηθίσει και τα δύο. Ο νέος καπιταλισμός ήταν πιο ασταθής, δημιουργούσε νέου τύπου μαφιόζους, εξέτρεφε το έγκλημα και κατέστρεφε τις οικονομίες του κοσμάκη μέσα από εταιρείες τύπου <<πυραμίδας>> που λόγω απειρίας αυτός της περνούσε για κανονικές τράπεζες. Η ηθική οικονομία του κομμουνισμού είχε χρεωκοπήσει, αλλά τίποτα δεν την έχει  αντικαταστήσει ακόμα, εκτός από έναν νέο ατομικισμό και ένα αίσθημα καχυποψίας.

Ο Mark Mazower με αγγλικό φλέγμα και λεπτή ειρωνεία  επισημαίνει ήδη από το 1998 εν εξελίξει τεκτονικές αλλαγές στην ανατολική Ευρώπη που έχουν γίνει (;;;) κατανοητές από πολύ περισσότερους ανθρώπους στις μέρες μας. Κοντά στην αυγή τότε του millennium ο Eric Hobsabawm που πέρα από εμβληματικός ιστορικός διέσχισε πολλές πλευρές του 20^ου αιώνα ως αυτόπτης μάρτυρας εντυπωσιάζεται, ελπίζω όχι μόνο από  επιστημονική αβρότητα, από τη Σκοτεινή Ήπειρο του Mark Mazower (από το βιβλίο αυτό είναι το παρατιθέμενο άνωθεν απόσπασμα) και δηλώνει πως όποιος φαντάζεται ακόμη την ιστορία της Ευρώπης σαν το θρίαμβο του φιλελευθερισμού και της δημοκρατίας θα πρέπει να διαβάσει αυτή τη ζοφερή επισκόπηση της Ευρώπης του εικοστού αιώνα ως λίκνου της βαρβαρότητας.              

http://www.skai.gr/news/finance/article/212186/stin-athina-i-europaiki-trapeza-anasugrotisis-kai-anaptuxis/

http://en.numista.com/catalogue/pieces49124.html

Rabih Abou-Khalil

…Rabih Abou-Khalil grew up in Beirut and moved to Munich, Germany during the civil war in 1978. He lives part-time in Munich and part-time in the South of France with his wife…

http://en.wikipedia.org/wiki/Rabih_Abou-Khalil

NEW MODEL ARMY - Stupid Questions

Nick Drake- Essential Songs

 00:00 Day is Done
 02:27 From the Morning
 04:57 Place to Be
 07:42 Pink Moon
 09:49 Northern Sky
 13:35 River Man
 17:56 At the Chime of a City Clock
 22:41 Cello Song
 27:26 Hazey Jane II
 31:13 Things Behind the Sun
 35:10 Fly
 38:10 The Thoughts of Mary Jane
 41:30 Man In a Shed
 45:38 Fruit Tree
 50:18 One of These Things First
 55:10 Time Has Told Me