KAINOTOPIO

KAINOTOPIO

Τετάρτη, 3 Οκτωβρίου 2018

Όταν ούτε η ΔΕΔ δεν σβήνει παράλογο φορο-πρόστιμο


του Σπύρου Δημητρέλη
Από την ημέρα που δημιουργήθηκε η Διεύθυνση Επίλυσης Διαφορών της Ανεξάρτητης Αρχής Δημοσίων Εσόδων, χιλιάδες φορολογούμενων κατάφεραν να ανατρέψουν άδικες αποφάσεις που είχαν λάβει σε βάρος τους οι υπηρεσίες της φορολογικής διοίκησης. Κατάφεραν κατά κύριο λόγο να διαγράψουν φορολογικά πρόστιμα τα οποία τους είχαν επιβληθεί για ψύλλου πήδημα και χωρίς οι ίδιοι να φέρουν ουσιαστική ευθύνη για πράξεις ή παραλείψεις τους.
Μόνο που σε μια περίπτωση που είναι αξιομνημόνευτη, ο φορολογούμενος δεν μπόρεσε να βρει το δίκιο του ούτε στην Διεύθυνση Επίλυσης Διαφορών και έτσι καλείται να πληρώσει πρόστιμο 500 ευρώ χωρίς να φέρει ουσιαστική ευθύνη για την φορολογική παράβαση στην οποία υπέπεσε.
Ας δούμε το ιστορικό της υπόθεσης. Φορολογούμενος διαθέτει τουριστικό κατάλυμα στη Λέρο. Στο νησί δεν υπάρχει πλέον εφορία (ΔΟΥ), αλλά μόνο Γραφείο Εξυπηρέτησης Φορολογούμενων. Ο φόρος διαμονής επί των διανυκτερεύσεων σε τουριστικά καταλύματα εφαρμόστηκε από φέτος την Πρωτοχρονιά και οι ξενοδόχοι υποχρεώνονται κάθε μήνα να αποδίδουν στο δημόσιο τα σχετικά ποσά με την υποβολή ειδικής δήλωσης.
Η δήλωση υποβάλλεται για κάθε μήνα του έτους με προθεσμία υποβολής έως το τέλος του επόμενου μήνα από τον μήνα αναφοράς. Ο φορολογούμενος της υπόθεσής μας είχε δικαίωμα να υποβάλλει τη δήλωση απόδοσης του φόρου διαμονής για πρώτη φορά έως το τέλος Φεβρουαρίου 2018 και αφορούσε την χρονική περίοδο από 1η Ιανουαρίου έως 31 Ιανουαρίου 2018.
Εκπρόσωπός του, προφανώς ο λογιστής, επισκέφθηκε με την δήλωση ανά χείρας το Γραφείο Εξυπηρέτησης Φορολογούμενων της Λέρου προκειμένου να την υποβάλλει στις 28 Φεβρουαρίου 2018, δηλαδή την τελευταία ημέρα της προθεσμίας. Από το ΓΕΦ τον ενημέρωσαν, όπως αναφέρεται στη σχετική ενδικοφανή προσφυγή που κατέθεσε ο φορολογούμενος, ότι δεν είχαν λάβει κάποιες οδηγίες από τα κεντρικά της ΑΑΔΕ για την υποδοχή δηλώσεων φόρου διαμονής και ότι θα έπρεπε ο φορολογούμενος να την υποβάλλει χειρόγραφα στην αρμόδια ΔΟΥ στην Κω.
Επιπλέον, σημειώνεται ότι εκείνη την περίοδο δεν είχε ακόμη ανοίξει η ηλεκτρονική εφαρμογή για την υποβολή των δηλώσεων φόρου διαμονής μέσω ίντερνετ. Με άλλα λόγια ο φορολογούμενος θα έπρεπε να μεταβεί αυθημερόν ακτοπλοϊκα στην Κω μόνο και μόνο για να υποβάλει τη δήλωση. Αυτό ήταν αδύνατο διότι δεν υπήρχε δρομολόγιο και έτσι μετέβει στην Κω στις 2 Μαρτίου, δηλαδή δυο ημέρες αργότερα. Η δήλωσε υπεβλήθη αλλά η ΔΟΥ Κω επέβαλε στον φορολογούμενο πρόστιμο εκπρόθεσμης δήλωσης ύψους 500 ευρώ!
Δηλαδή η ΔΟΥ Κω θεώρησε υπεύθυνο τον φορολογούμενο για την εκπρόθεσμη δήλωση παρά το γεγονός ότι αποδεδειγμένα δεν ήταν κακόπιστος, εμφανίστηκε όπως υποστηρίζει ο ίδιος στο ΓΕΦ Λέρου εμπρόθεσμα και δεν είχε... ελικόπτερο για να πετάξει αυθημερόν στην Κω και υποβάλλει τη δήλωση.
Ο φορολογούμενος έκανε το αυτονότητο. Υπέβαλε ενδικοφανή προσφυγή στην Διεύθυνση Επίλυσης Διαφορών. Μόνο που και η ΔΕΔ δεν τον δικαίωσε αφού όπως αναφέρεται στο σκεπτικό της απόρριψης "δεν προβλέπεται οποιαδήποτε απαλλαγή από την επιβολή προστίμου λόγω υποστελέχωσης των ΓΕΦ η για λόγους δυσκολιών ακτοπλοικών δρομολογίων η καιρικών συνθηκών...”
Κατά τα άλλα η ακριτική Ελλάδα θα πρέπει να στηρίζεται και να μην τιμωρείται λόγω του ότι είναι ακριτική...

Πέμπτη, 20 Σεπτεμβρίου 2018

Οι συντάξεις, οι Ευρωπαίοι και η επάνοδος του πειραματόζωου


Του Α. Δ. Παπαγιαννίδη
skbllz@hol.gr
Ο Α. Δ. Παπαγιαννίδης
Συνεχίζεται λοιπόν με μπρίο η ελληνο-ελληνική αντιπαράθεση γύρω από το αν θα αποσυρθεί ή απλώς θα αναβληθεί ή θα κατατμηθεί στον χρόνο (ή οτιδήποτε πιο ευρηματικό) η δις προ-νομοθετημένη, πλην απ’ όλους στην Ελλάδα αποκηρυσσόμενη, περικοπή των συντάξεων (των παλαιών: οι μετά την άνοιξη του 2016 και μέχρι το τέλος της Ιστορίας έχουν ήδη σφαγιαστεί με τον νόμο Κατρούγκαλου). Από την πλευρά των δανειστών και της τρόικας/του κουαρτέτου/των θεσμών καταβάλλεται κάθε προσπάθεια ώστε να μην προκληθεί εμπλοκή προτού… τελειώσουν και οι κρίσιμες εκλογές στην Βαυαρία (που κινδυνεύουν να επικαθορίσουν την αυριανή ισορροπία στην όλη Γερμανία, άρα και στην Ευρώπη): αφήνεται λοιπόν ανέπαφο το pacta sunt servanda, αλλά παράλληλα διακινούνται πληροφορίες ή και σχέδια για ρεαλιστική αντιμετώπιση του αδιεξόδου -για την ελληνική κυβέρνηση, αλλά και για κάθε ελληνικό πολιτικό κόμμα: το είδαν οι θεσμοί στο πρόσφατο πέρασμά τους από Αθήνα- το οποίο θα δημιουργείτο από την περικοπή συντάξεων από 1/1/19 στην προεκλογική Ελλάδα, η οποία είναι βέβαια μικρότερη και πιο έκκεντρη απ’ ό,τι η Βαυαρία, όμως…
Ενώ πάντως πολιτικές σταθμίσεις είναι εκείνες που θα οδηγήσουν τελικά στη «λύση» που θα δοθεί (οι βαυαρικές εκλογές είναι 14 Οκτωβρίου, το επόμενο Eurogroup 5 Νοεμβρίου - και ναι μεν δεν άρχει πλέον επισήμως των εξελίξεων το Eurogroup, όμως εκεί κινούνται τα νήματα), καθώς και στο προσφυγικό / μεταναστευτικό που αναφλέγει στην Ευρώπη η Ελλάδα του τέλους 2018 καλείται να σηκώσει πρόσθετο βάρος, αλλά και στην εικόνα σταθεροποίησης των Βαλκανίων και στην ανακατανομή ισχύος στην Ανατολική Μεσόγειο βρέθηκε να έχει κομβικό ρόλο - έρχεται και η πλέον τεχνοκρατική συνεισφορά να δείξει τι; Ότι τα θέσφατα των τριών διαδοχικών Προγραμμάτων Προσαρμογής (ως «μνημόνια» μάθαμε να τα υποληπτόμεθα, να τα μισούμε, να τα αναμασάμε) δεν πολυκατάλαβαν τι έκαναν στις οικονομίες του ευρωπαϊκού Νότου - και μάλιστα της Ελλάδας. Ότι η «διάσωση»/bail-out, έτσι όπως επιχειρήθηκε, επισώρευσε περιττό βάρος, αλλά και έφερε ευθέως αντίθετα των προσδοκώμενων αποτελέσματα.
Χρειάστηκε βέβαια η «Handelblatt» -η καθόλα τεχνοκρατική και έγκυρη και σεβαστή γερμανική οικονομική εφημερίδα- να ανασύρει την έκθεση των Lucyna Goemicka, Christophe Kemps, Gerrit Koester, Nadine Leiner-Killinger, στελεχών της ΕΚΤ. Οι οποίοι, στο Working Paper No2154 της τράπεζας (θαυμάστε ήδη τον αριθμό!) βλέπουν -Μάιο του 2018- το ίδιο θέμα που, από πλευράς ΔΝΤ, είχαν αναδείξει ήδη το 2013/2015 οι Olivier Blanchard και Daniel Leigh. Είναι λιγάκι ανατριχιαστικός ο ίδιος ο τίτλος του εγγράφου εργασίας 2154: «Learning about fiscal multipliers during the European sovereign debt crisis» με υπότιτλο: «Evidence from a quasi-natural experiment». Και αν ο κυρίως τίτλος παραπέμπει στο τι έμαθαν -στον τεχνοκρατικότερο των ευρωπαϊκών θεσμών, την ΕΚΤ- από την κρίση χρέους, ο υπότιτλος φέρνει σκέψεις: «Αποδεικτικό υλικό από ένα πείραμα υπό σχεδόν φυσικές συνθήκες». (Τουλάχιστον οι Blanchard-Leigh το είχαν πει πιο τεχνικά: «Growth Forecast Errors and Fiscal Multipliers» / «Σφάλματα στις προβλέψεις ρυθμών μεγέθυνσης και δημοσιονομικοί πολλαπλασιαστές».)
Εκείνο που προχωράει περισσότερο η ανάλυση των τεσσάρων της ΕΚΤ είναι το πώς το Συμβούλιο παρακολούθησε την Ευρωπαϊκή Επιτροπή να «μαθαίνει» από τις αστοχίες υπολογισμού των πολλαπλασιαστών, αλλά το ίδιο έδωσε προτεραιότητα στο να «καθησυχάζει την κοινή γνώμη και τις αγορές ότι οι εντεινόμενες δημοσιονομικές ισορροπίες θα διορθώνονταν χωρίς καθυστέρηση», και τούτο επειδή «οι χρηματοπιστωτικές αγορές ήταν ιδιαίτερα πιεσμένες».
Όσο προχωρούσαν τα πράγματα, βέβαια, «κατέστη σαφές ότι η δημοσιονομική προσαρμογή είχε κάπως πιο επιζήμια επίπτωση [σχεδόν ποιητική η αναφορά στο πρωτότυπο: “had a somewhat more detrimental impact”] στη μεγέθυνση απ’ ό,τι αναμενόταν στα πρώτα χρόνια της κρίσης». Η ΕΚΤ δεν φτάνει, με τις σταθμίσεις που κάνει στη μελέτη των τεσσάρων, στην έκταση αναθεώρησης των δημοσιονομικών πολλαπλασιαστών του ΔΝΤ - όμως απευθύνει έκκληση στην Ευρωπαϊκή Επιτροπή (αλλά και άλλους οργανισμούς που δραστηριοποιούνται στον χώρο της οικονομικής πρόγνωσης: ΔΝΤ, ΟΟΣΑ) να δημοσιοποιεί εφεξής τις βασικές υποθέσεις πολλαπλασιαστή που χρησιμοποιεί όταν διατυπώνει προβλέψεις: Η τεχνικά ενάρετη αυτή σύσταση έχει ως στόχο να προωθείται η διαδικασία εκμάθησης των ίδιων των θεσμών. Όμως, εν τω μεταξύ, στο ταπεινότερο επίπεδο της πολιτικής, η «πλέον επιζήμια επίπτωση στη μεγέθυνση» έρχεται να λειτουργήσει όχι απλώς ως επιχείρημα στα χέρια του Ευκλείδη Τσακαλώτου στη διαπραγμάτευση για την περικοπή συντάξεων. Όχι στο γνώριμο ζεύγμα δημοσιονομικά / διαρθρωτικά, αλλά συνολικά μακροοικονομικά. Όταν και η «Handelsblatt» «βλέπει» το θέμα με τα μάτια παρακολούθησης πειράματος, πώς θα λειτουργήσει πολιτικά αυτό; 

Τετάρτη, 22 Αυγούστου 2018

Η κρυφή εποποιία


Ο Σερβοβόσνιος εθνικιστής Γκαβρίλο Πρίντσιπ δολοφόνησε 2 ανθρώπους στο Σαράγεβο. Ο κόμης Μπέρτχολντ, εκμεταλλευόμενος ως υπουργός Εξωτερικών τη δολοφονία, χειραγώγησε την περίσταση παίζοντας στη σκακιέρα των πολιτικών φιλοδοξιών του τις ζωές εκατομμυρίων.
Κι ο τρίτος, ο Γαλάτης στρατηγός Φος, έστρωνε στο αντίπαλο στρατόπεδο τον δρόμο κερδίζοντας τα χειροκροτήματα, μακριά βέβαια από τα πεδία των μαχών, με την απίστευτη πια θεωρία της «Furor Gallicae», της «ιδιαίτερης» γαλλικής ρώμης με βάση την οποία οι στρατιώτες «του» θα νικούσαν κάθε άλλον στρατό στην Ευρώπη.
Παρόλο που οι διανοούμενοι της εποχής, με τις έντονες πολιτικοκοινωνικές αναφορές μα και τις απλουστεύσεις, όπως ο καθηγητής Εϊντζελ μέσα από το Βιβλίο του «Η Μεγάλη Αυταπάτη» ή ο Ζορές, η φωνή της Συνείδησης της Β' Διεθνούς (με τους δικούς της μεγαλοϊδεατισμούς κι αυτή -και τη συνήθη επιλογή της ασυνεννοησίας μεταξύ των ηγετίσκων των θρησκευτικού τύπου σεχτών της) τόνιζαν τα τεράστια δεινά που ο Μεγάλος Πόλεμος θα επέφερε, όταν κηρύχθηκε τελικά το ημερολόγιο έδειχνε πως ήταν Αύγουστος του 1914.
Ο Πρίντσιπ πέθανε σε φυλακή της Τσεχίας, ενώ ο αρχηγός της οργάνωσης του, πέρασε από στρατοδικείο και εκτελέστηκε στη Θεσσαλονίκη - έδρα της σέρβικης κυβέρνησης.
Ούτε ο Μπέρτχολντ ούτε ο Φος, ούτε οι υπόλοιποι αξιοσέβαστοι φρενοβλαβείς δικάστηκαν ποτέ.
Ο καιρός προχώρησε από τότε. Αυτό που άφησε ως κύρια ανάμνηση της εποχής, μέσα σε χιλιάδες μικρότερες αφηγήσεις αυταπάρνησης και βαρβαρότητας, ήταν οι φονικότερες μάχες σώμα με σώμα που γνώρισε ο κόσμος.
Κι ακόμη τα δυο «αξιοπερίεργα» φαινόμενα μιας φύσης πολύπλοκης που δεν παύει ποτέ να μας εκπλήσσει με φως και με σκοτάδι:
Το ένα ήταν τα εκατοντάδες σώματα νεκρών νέων ανδρών που βρέθηκαν στα χαρακώματα με rigor mortis, την «τελευταία στύση», σαν ακροτελεύτια συλλογική επίκληση της ζωής μπροστά στην έλευση ενός απόλυτα προσωπικού θανάτου.
Το άλλο υπήρξε το ξέσπασμα των στίχων, που συνέβη ανάμεσα στις λάσπες και στο αίμα αθώων ανθρώπων και ζώων. Οπως έγραψε ο St. Lee λέκτορας στην Οξφόρδη «ο 1ος ΠΠ ήταν μια από τις συγκλονιστικότερες στιγμές του 20ού αιώνα, κατά την οποία οι καλλιεργημένοι στρατιώτες που "ξερνούσαν" τα κολέγια, βούτηξαν μέσα σε απάνθρωπες συνθήκες και ξέσπασαν σε ποίηση», ως αντίσταση και κρυφή τους εποποιία.

Σάββατο, 21 Απριλίου 2018

Ερντογάν: Ή θα κερδίσω ή ας καεί όλος ο ντουνιάς!




«Και ευχαριστημένοι να είμαστε που ο Ερντογάν ανακοίνωσε πως θα γίνουν εκλογές. Θα μπορούσε να πει ότι την περασμένη εβδομάδα έγιναν και τις κέρδισε».
Αυτό το «πικρό» ανέκδοτο ακούγεται στην Τουρκία τις τελευταίες ώρες.
Στις 24 Ιουνίου λοιπόν οι πρόωρες εκλογές στην Τουρκία. Αυτή την έκπληξη έκρυβε στο μανίκι του ο Ερντογάν για τους Τούρκους πολίτες, που είδαν τον επί 15 χρόνια «μάγο» τους να τους οδηγεί σε μια ξέφρενη οικονομική κατηφόρα.
Αλήθεια, πώς έγινε και η Τουρκία ενώ φιγουράριζε ως μεγάλη οικονομική δύναμη να αντιμετωπίζει οικονομική κρίση;
Η «επιτυχημένη» κυβέρνηση Ερντογάν σε ποιο σαθρό και πωρώδες έδαφος ύψωνε τα παλάτια της;
Τρεις είναι οι αιτίες.
Πρώτον, η αχαλίνωτη φιλοδοξία του Ερντογάν για ένα οικονομικό θαύμα στην Τουρκία.
Η αρχή έγινε με τα φαραωνικών διαστάσεων έργα, έτσι ώστε το όνομα του Τούρκου προέδρου να μείνει στην Ιστορία αν όχι στην πάνω θέση αλλά τουλάχιστον στην ίδια με τον Κεμάλ Ατατούρκ.
Και μπήκαν στο παιχνίδι μεγάλες κερδοσκοπικές εταιρείες, οι λίρες δίνονταν από τον κρατικό κορβανά με τα τσουβάλια, τα οποία όμως γέμιζε, κάτω από συνθήκες που καθημερινά χειροτέρευαν, ο τουρκικός λαός.
Τα θεμέλια της τουρκικής οικονομίας τα ροκάνιζαν τα τρωκτικά, αλλά η εικόνα δεν το μαρτυρούσε.
Η Τουρκία τα τελευταία 15 χρόνια έδειχνε ότι όχι μόνο βρίσκεται σε πορεία ανάπτυξης αλλά και ότι λύνει τα πολλά προβλήματά της, αρχίζοντας από την Παιδεία, την Υγεία και τις Μεταφορές.
Οι επενδύσεις και μεταρρυθμίσεις αυτές διευκόλυναν μεν την καθημερινότητα του τουρκικού λαού, αλλά τον φόρτωσαν με μεγάλο οικονομικό βάρος.
Ας πούμε, τα νοσοκομεία μισο-ιδιωτικοποιήθηκαν και τα πληρώνει πλέον και ο ασθενής αλλά και το κράτος, δηλαδή και πάλι οι πολίτες.
Ουσιαστικά παιζόταν ένα κρυφτό όλα αυτά τα χρόνια, ώσπου άρχισαν να μιλάνε ένα ένα τα κυβερνητικά στελέχη για οικονομικά προβλήματα.
Ο αντιπρόεδρος της κυβέρνησης, υπουργός Οικονομίας Μεχμέτ Σιμσέκ, σε ένα τηλεοπτικό πρόγραμμα σχετικά με τη μείωση των κονδυλίων της Ε.Ε. που προβλέπονταν για την Τουρκία, στον προϋπολογισμό του 2018, είπε: «Πιθανόν η Τουρκία πρέπει να βρει από το παγκόσμιο σύστημα τουλάχιστον 210 δισ. δολάρια για τον Προϋπολογισμό του 2018».
Την τελευταία περίοδο ο πληθωρισμός ξεπέρασε το 12%. Η ανεργία τον Δεκέμβριο του ’17 ήταν 10% και μέσα σε λίγους μήνες έφτασε το 16%, ενώ η «κρυφή» ανεργία λέγεται πως ξεπέρασε το 20%.
Η ισοτιμία του ευρώ με την τουρκική λίρα ξεπέρασε τις πέντε τουρκικές λίρες, ενώ πριν από δύο χρόνια ήταν 1 προς 1,50.
Ολες οι τουρκικές επιχειρηματικές ενώσεις και σύλλογοι αναφέρουν πια ότι το 2018 θα είναι πολύ δύσκολη χρονιά για την Τουρκία.
Γι’ αυτό ο ίδιος ο Ερντογάν πριν από έναν μήνα έλεγε πως «σύντομα θα κάνουμε μεταρρυθμίσεις, οικονομικές και φορολογικές» και ότι «απειλείται η χώρα μας από τις τρομοκρατικές οργανώσεις, κινδυνεύουν τα σύνορά μας ανατολικά και νοτιοανατολικά» (εννοώντας το Κουρδιστάν-Ιράκ και τη Συρία).
Προετοίμαζε το κλίμα ενώ την ίδια στιγμή φοβέριζε πως «όποιος μιλάει για εκλογές είναι προδότης».
Η μεγαλομανία του Ερντογάν αλλά και το μίσος και η εμπάθειά του κατά των Κούρδων βύθιζαν καθημερινά τη χώρα.
Με τα μέτρα που πήρε κατά του Ιρακινού Κουρδιστάν μετά τις 25 Σεπτεμβρίου, στο δημοψήφισμα για την ανεξαρτησία, η Τουρκία έχασε πολύ μεγάλες οικονομικές εισροές που οφείλονταν στα πετρέλαια του Κουρδιστάν - 208 εκατ. βαρέλια πετρελαίου ενώ το σύνολο της δυνατότητας ήταν 553 εκατ. βαρέλια.
Από αυτά, το 65% μέσω Τουρκίας διοχετεύονταν στην παγκόσμια αγορά. Αυτό σημαίνει με τις σημερινές τιμές ότι έχασε 12 δισ. δολάρια.
Καθώς χάθηκαν και ακόμη 20 δισ. τα οποία υπολόγιζε να κερδίσει η τουρκική κυβέρνηση από τη διακίνηση και των υπόλοιπων βαρελιών πετρελαίου που βρισκόταν σε διαπραγμάτευση.
Το πρώτη υποτίμηση της τουρκικής λίρας έναντι του δολαρίου κατά 25% έγινε την ημέρα του δημοψηφίσματος στο Ιρακινό Κουρδιστάν.
Τότε οι Τούρκοι αναγκάστηκαν να κλείσουν το χρηματιστήριο στην Κωνσταντινούπολη, διότι το 1 δολάριο έφτασε τις 3,53 λίρες και η ισοτιμία με το ευρώ τις 4,20.
Και η απόφαση του Ερντογάν να κλείσει το τελωνείο του Χαμπούρ ήταν η χαριστική βολή στην εισροή κερδών από τη νοτιοανατολική πλευρά της Τουρκίας.
Από εκείνο το τελωνείο καλυπτόταν το 16% της αγοράς του Κουρδιστάν. Μέσα στο 2016, 3 δισ. σε προϊόντα πέρασαν από κει, 4 εκατ. άνθρωποι -έμποροι, επαγγελματίες κ.ά.- και 2 εκατ. οχήματα.
Με το ξαφνικό κλείσιμο αυτής της τελωνειακής πύλης, χρεοκόπησαν επιχειρήσεις και εμπορικά μαγαζιά που βρίσκονταν από την πλευρά της Τουρκίας. Χιλιάδες ήταν δε τα καταστήματα που υπέστησαν κατασχέσεις από τις τράπεζες.
Επίσης από την Τουρκία –Κωνσταντινούπολη, Αγκυρα, Ντιγιάρμπακιρ, Αττάλεια– είχε καθημερινά 6 αεροπορικές πτήσεις προς το Κουρδιστάν, οι οποίες καταργήθηκαν με ότι αυτό σημαίνει για την οικονομία και τις συναλλαγές γενικότερα.
Οι δύο στρατιωτικές επιχειρήσεις της Τουρκίας προς τη Συρία ήταν και δύο πολύ μεγάλα χτυπήματα στην τουρκική οικονομία.
Στις 24 Αυγούστου 2016 ξεκίνησε η τουρκική στρατιωτική επέμβαση στη Συρία με την κωδική ονομασία «Ασπίδα του Ευφράτη» και κράτησε 216 ημέρες. Το στίγμα βρισκόταν στη βορειοδυτική Συρία, μεταξύ του Ευφράτη ποταμού, προς τα ανατολικά, στην πόλη του Αζάζ.
Ο βασικός σκοπός ήταν να κοπεί η επικοινωνία μεταξύ των κουρδικών περιοχών, για παράδειγμα μεταξύ Αφρίν και Κομπάνι.
Και να μην μπορούν οι Κούρδοι να έχουν πρόσβαση προς τη Μεσόγειο.
Η δεύτερη μεγάλη τουρκική επιχείρηση ξεκίνησε στις 20 Ιανουαρίου 2018, στο Αφρίν, με την ονομασία (τι ειρωνεία!) «Κλάδος Ελιάς». Μέχρι τις 18 Μαρτίου που διήρκεσε τσάκισε κυριολεκτικά την τουρκική οικονομία.
Μόνο ο Ερντογάν βγήκε κερδισμένος, διότι έφερε κοντά του τα κόμματα των εθνικιστών, των ρεπουμπλικάνων, των φιλελεύθερων, ακόμη και το Πατριωτικό Κίνημα.
Ολοι έσπευσαν να εκφράσουν την υποστήριξή τους στις ενέργειες του Τούρκου προέδρου.
Μέσα σ’ αυτό το κλίμα άκρατου εθνικισμού, όποιος διαφώνησε, από όποια μικρή ομάδα κι αν προερχόταν, φυλακίστηκε και βασανίστηκε.
Μέχρι και ο Πατριάρχης Βαρθολομαίος δήλωσε πως υποστηρίζει την απόφαση της Τουρκίας για την εισβολή στο Αφρίν, ενώ σε αποστολή του ανέφερε πως η Εκκλησία προσεύχεται στον Θεό για την ειρήνη στη Συρία.
Κάποιες αδύναμες φωνές, σε διεθνές επίπεδο, κατά της εισβολής πνίγηκαν από την εκκωφαντική «παρέλαση» των Ρώσων, τις από «καρδιάς» ευλογίες της Ε.Ε. και την «δυναμική» υποστήριξη της Γερμανίας και της Ιταλίας.
Ετσι ολοκληρώθηκε η εισβολή στο Αφρίν από μια παραπαίουσα οικονομικά Τουρκία.
Ενα άλλο μεγάλο βάρος στην οικονομία της γείτονος, που είναι και το μόνο που παραδέχεται η ίδια ως βάρος, είναι οι πρόσφυγες από τη Συρία. Ξεπερνούν τα 3,5 εκατ. στην Τουρκία.
Επίσημα η κυβέρνηση αναφέρει πως μέχρι τώρα έχει ξοδέψει 36 δισ. τουρκικές λίρες κι ενώ η Ε.Ε. της είχε υποσχεθεί πως θα βοηθήσει οικονομικά για την αντιμετώπιση του προσφυγικού, μέχρι τώρα δεν της έχει δώσει ούτε μισή λίρα.
Σε κάθε ευκαιρία ο Ερντογάν κατηγορεί την Ε.Ε. γι’ αυτήν την αθέτηση της συμφωνίας και απειλεί να πνίξει την Ευρώπη με μεταναστευτικά/προσφυγικά κύματα.
Πάντως είναι η πρώτη φορά, από την ίδρυση του τουρκικού κράτους, που τουρκική κυβέρνηση έχει ανοίξει τόσα «θερμά» μέτωπα, όχι μόνο με τις γειτονικές της χώρες αλλά με όλο τον πλανήτη.
Εξαιρούνται η Ρωσία, με την οποία πρόσφατα έχει αναπτυχθεί «καλή φιλία», και το Ιράν, που, ως θεοκρατικό και σιιτικό, σε όλους τους τόνους διακήρυττε ότι ο κεμαλισμός είναι αντι-ισλαμισμός. Αυτά… last year.
Πάντως αυτές είναι λυκοφιλίες διότι ο ένας δεν εμπιστεύεται τον άλλο. Ο καθένας προσπαθεί να αποσπάσει όσα περισσότερα οφέλη μπορεί από αυτήν την ευκαιριακή συνεργασία.
Αλλά και κανείς από τους «άλλους» δεν θέλει να μείνει απ’ έξω. Με την αγορά, ας πούμε, των S-400 που έκανε η Τουρκία από τη Ρωσία έχει δημιουργηθεί σοβαρό πρόβλημα στο ΝΑΤΟ.
Η στροφή της Τουρκίας προς τους Ρώσους έχει δυσαρεστήσει τους Αμερικανούς. Αλλά και οι Τούρκοι ήταν ενοχλημένοι από την υποστήριξη των Αμερικανών προς τις κουρδικές δυνάμεις στην περιοχή.
Και σαν κερασάκι στην τούρτα ήρθε αναγνώριση από τις ΗΠΑ της Ιερουσαλήμ ως πρωτεύουσας του Ισραήλ και η συμφωνία ΗΠΑ - Αιγύπτου - Ισραήλ για την εξόρυξη φυσικού αερίου στην κυπριακή ΑΟΖ.
Για την ιστορία να πούμε πως είναι και η πρώτη φορά που η Τουρκία έχει τόσο άσχημες σχέσεις με τη Γερμανία.
Γερμανοί πολίτες βρίσκονται στις τουρκικές φυλακές και οι γερμανικές αρχές δεν επέτρεψαν στον Ερντογάν την περίοδο του τουρκικού δημοψηφίσματος για το Σύνταγμα να κάνει προεκλογική καμπάνια επί γερμανικού εδάφους.
Σε αντίποινα ο Ερντογάν ζήτησε από τους Τούρκους πολίτες που ζουν και ψηφίζουν στη Γερμανία να γυρίσουν την πλάτη στα αντι-τουρκικά κόμματα.
Με τη σειρά της η Γερμανία δίνει άδεια παραμονής σε εκατοντάδες γκιουλενιστές. Αν αυτές δεν είναι σχέσεις στο όριο τότε τι είναι; Οσο για την ένταξη της Τουρκίας στην Ε.Ε., δεν γίνεται πλέον θέμα.
Αυτή η ενταξιακή διαδικασία ξεκίνησε το 2005 και τώρα βρίσκονται στο χειρότερο σημείο. Ολα δείχνουν πως οι προσπάθειες έχουν σταματήσει αφού η Τουρκία παραβιάζει συνεχώς τα ανθρώπινα δικαιώματα – αυτή τη στιγμή, για παράδειγμα, βρίσκονται στις τουρκικές φυλακές 140 δημοσιογράφοι που η δίκη τους θα συνεχιστεί αυτή τη χρονιά.
Εν ολίγοις με όλο αυτό το κλίμα που έχει δημιουργηθεί, με την οικονομική κρίση να «θερίζει», με την τουρκική αντιπολίτευση αποδεκατισμένη, με το… σύνθημα «όλοι εποφθαλμιούν την πατρίδα μας», ο Ερντογάν πάει σε εκλογές και για να τις κερδίσει θα κάνει τα πάντα μέσα σ’ αυτές τις 65 μέρες.
Στόχος του είναι η αυτοδυναμία ώστε να ολοκληρωθεί η συνταγματική μεταρρύθμιση που οραματίζεται. Και γι’ αυτό δεν θα διστάσει να καταφύγει σε οποιαδήποτε ενέργεια ακόμη και προς γειτονικές χώρες.
Πάντως θα ξαναβγεί γιατί τα έχει «τακτοποιήσει» όλα – ο μηχανισμός είναι στα χέρια του και έχει δημιουργήσει το εθνικιστικό-ρατσιστικό κλίμα που χρειαζόταν.
Η αντιπολίτευση; Το ρεπουμπλικανικό κόμμα, CHP, σπαράσσεται αλλά δεν το ομολογεί. Το νέοτευκτο Εθνικιστικό «Καλό κόμμα», της επονομαζόμενης «Λύκαινας» Μεράλ Ακσενέρ, δεν ξέρει ακόμη αν θα μπορέσει να πάρει μέρος στις εκλογές.
Το φιλοκουρδικό κόμμα, HDP μετά την εκλογή Τούρκου αριστερού προέδρου έχει διχαστεί ενώ τα μισά μέλη του βρίσκονται στις φυλακές. Οπότε για ποια αντιπολίτευση να μιλήσουμε;
Γι’ αυτό και ο Ερντογάν ήδη το λέει σε όλους τους τόνους και με τους γνωστούς του… αναστεναγμούς: «Ή θα κερδίσω ή ας καεί όλος ο ντουνιάς. Αχ, οι ξένες δυνάμεις θέλουν να διαλύσουν τη χώρα μας».
*συγγραφέας και δημοσιογράφος

Παρασκευή, 13 Απριλίου 2018

Το ιστορικό βάθος του Αιγαίου




Υπάρχει ένα παλιό κινεζικό χαϊκού που ρωτάει πώς είναι το βουνό, και απαντάει πως εξαρτάται από πού το βλέπεις. Αποκτά διαφορετικές όψεις όταν σκαρφαλώνεις, όταν το βλέπεις από την κορυφή ή από το απέναντι βουνό. Ετσι είναι και η σημερινή κατάσταση στην περιοχή που ανοίγεται ανατολικά μας. Εμείς τείνουμε να βλέπουμε μόνο την ελληνοτουρκική ένταση, αποδίδοντάς την στη συσσώρευση των άλυτων ελληνοτουρκικών διαφορών και στην επιθετικότητα του Ερντογάν.
Δεν βλέπουμε τις αναταραχές στο ευρύτερο μαγνητικό πεδίο που τις προκαλεί. Γιατί το σύνορο που περνά στη στενή θαλάσσια ζώνη ανάμεσα στις μικρασιατικές ακτές, και σ’ αυτό που στον χάρτη φαίνεται σαν η γεωγραφική τους συνέχεια, δηλαδή τα ελληνικά νησιά, από τον Ελλήσποντο έως τα Δωδεκάνησα, αποτελεί μια καυτή γραμμή. Εχει ιστορικό βάθος και δυναμική που υπερβαίνει τις σχέσεις ανάμεσα στις δύο χώρες.
Αν το καλοκαίρι του 1914 ο πρώτος παγκόσμιος πόλεμος δεν ξεσπούσε στο Σαράγεβο, θα μπορούσε να έχει ξεσπάσει ανάμεσα σε Οθωμανική Τουρκία και Ελλάδα για την τύχη των νησιών που περιήλθαν στην ελληνική επικράτεια με τους Βαλκανικούς πολέμους. Και όταν άρχισε ο πόλεμος, η Τουρκία οχύρωσε τις μικρασιατικές της ακτές και εκδίωξε εκατοντάδες χιλιάδες ελληνορθόδοξους των παραλίων, γιατί εκεί φοβόταν επίθεση.
Αλλωστε και οι πόλεμοι του 1912-13 και του 1919-22 δεν μπορούν να νοηθούν σαν ξεχωριστά γεγονότα από τον Α' Παγκόσμιο Πόλεμο. Ηταν πόλεμοι που αφορούσαν την αναδιοργάνωση μιας πολύ ευρύτερης γεωγραφικής περιοχής.
Ας πάμε τώρα στο τέλος του Β' Παγκοσμίου Πολέμου. Γιατί παραχωρήθηκαν στην Ελλάδα τα Δωδεκάνησα, που τα είχε καταλάβει η Ιταλία το 1911, χωρίς η Τουρκία να προβάλει αξιώσεις, veto, αλλά και χωρίς να διαπραγματευτεί να πάρει τα μισά από αυτά; Γιατί ο Ισμέτ Ινονού συναίνεσε διά της σιωπής του, πράγμα που θα του το χρέωναν διά βίου, ως στίγμα, οι αντίπαλοί του;
Οχι μόνο λόγω της στάσης ουδετερότητας της Τουρκίας στον πόλεμο, ούτε επειδή οι Βρετανοί επεδίωκαν να ικανοποιήσουν την Ελλάδα με τα Δωδεκάνησα αντί της Κύπρου. Αλλωστε, η σπαρασσόμενη Ελλάδα δεν είχε καμιά διαπραγματευτική δύναμη. Η αιτία βρίσκεται στη σοβιετική πίεση στην Τουρκία για την αναθεώρηση της Συνθήκης του Μοντρέ για τα Στενά (1936), και στην αξίωσή τους να αποσπάσουν από την Τουρκία περιοχές στη χερσόνησο του Καυκάσου, όμορες των σοβιετικών δημοκρατιών Γεωργίας και Αρμενίας. Ούτε τη δύναμη ούτε το κύρος είχε η Τουρκία να κάνει παζάρι υπό τη σοβιετική πίεση και με το ενδεχόμενο να ζητήσει η ΕΣΣΔ ως ναυτική βάση ένα από τα νησιά.
Ελλάδα και Τουρκία μπήκαν αναγκαστικά και βεβιασμένα στην ίδια μεριά του οδοφράγματος. Μπήκαν όμως μαζί με έναν άλλο εταίρο: το Ιράν. Και στο Ιράν, οι Σοβιετικοί υποχωρώντας είχαν δημιουργήσει δύο κρατίδια στα βορειοδυτικά σύνορά του, των Κούρδων και των Αζέρων, αποσπώντας εδάφη του.
Στα μάτια των Αμερικανών, η κατάσταση στις δύο περιοχές, τη Βαλκανική και εκείνην του Καυκάσου, ήταν μια γεωπολιτική πραγματικότητα στην οποία οι Σοβιετικοί πίεζαν τρεις χώρες: την Ελλάδα (διά του εμφυλίου), την Τουρκία και το Ιράν. Επομένως, το 1947, μετά την υποχώρηση των Βρετανών, που τότε είχαν άλλα προβλήματα στην Παλαιστίνη και στην Ινδία, τις τρεις αυτές χώρες οι Αμερικανοί τις χειρίστηκαν από κοινού, τις ονόμασαν «βόρειο ζεύγμα» (Τhe NorthernTier) και τις έθεσαν στην αρμοδιότητα ειδικού τμήματος του Στέιτ Ντιπάρτμεντ, με αρχικά GTI, δηλ. Division of Greek, Turkish and Iranian Affairs.
Ας έλθουμε στο τώρα. Δεν υπάρχει πια αυτό το γεωπολιτικό μαγνητικό πεδίο, όπου από τη μια βρίσκονταν η ΕΣΣΔ και οι δορυφόροι της, και από την άλλη μια συμμαχία που περιελάμβανε τις ΗΠΑ, επικεφαλής του δυτικού κόσμου, μαζί με Ελλάδα, Τουρκία και Ιράν. Ανατράπηκε. Στη θέση του έχει δημιουργηθεί ένα καινούργιο που ανατρέπει πλήρως την προηγούμενη κατάσταση συνασπίζοντας πρώην εχθρούς.
Ο νέος πόλος αποτελείται από τη Ρωσία, το Ιράν και την Τουρκία. Ο αντίπαλος πόλος είναι οι ΗΠΑ και η Ε.Ε., μαζί με το Ισραήλ και τη Σαουδική Αραβία, κύριους εχθρούς του Ιράν. Ελλάδα και Κύπρος περιδινίζονται αναγκαστικά σ’ αυτόν τον δεύτερο πόλο. Η γραμμή ανάμεσα στα δυο μαγνητικά πεδία περνά μέσα από τη Συρία και το Βόρειο Ιράκ, αλλά και το Αιγαίο ανάμεσα στα δυο μαγνητικά πεδία βρίσκεται. Δεν είναι πλέον ενδοσυμμαχική διαμάχη.
Εχει συσσωρευτεί πολλή ενέργεια στην ευρύτερη περιοχή που γυρεύει να εκτονωθεί. Αν και δεν έχουν όλοι τα ίδια συμφέροντα και αντιπαλότητες, ο πόλεμος έχει μια εσωτερική δυναμική. Αλλιώς μπαίνεις, διαφορετικός βγαίνεις. Μπορεί η Ελλάδα να μη σχετίζεται με τα μείζονα διακυβεύματα της διαμάχης, όπως αντίστοιχα συνέβη και στους προηγούμενους δύο παγκόσμιους πολέμους, αλλά η περιδίνηση που δημιουργεί ένας πόλεμος τραβά στην άβυσσο. Και πόλεμος δεν σημαίνει μόνο μάχες, βομβαρδισμοί, καταστροφές, αλλά και μεγάλες μετατοπίσεις πληθυσμών, και ευρείες πολιτικές ανακατατάξεις.
* ιστορικός, Πανεπιστήμιο Αθηνών

Πέμπτη, 12 Απριλίου 2018

Κατόπιν εορτής

Και ενώ  η μικροεπιχειρηματικότητα ανακυκλώνεται,σουβλακερί και καφετέριες ανοιγοκλείνουν διαρκώς αναρτώ κατόπιν εορτής... το σημείωμα της ιδιοκτήτριας του μαγαζιού της ευρύτερης περιοχής μου που έκλεισε όχι για τη δημιουργία εντυπώσεων αλλά για να επισημάνω κυρίως την ευγένεια της, που σπανίζει στις μέρες μας.


Τρίτη, 27 Φεβρουαρίου 2018

Τα φάρμακα και τα φαρμάκια




Τώρα που όλοι μας ξυπνήσαμε ένα πρωί από τον γλυκό μας ύπνο και θυμηθήκαμε -με τη βοήθεια του αγαπημένου μας «αδιάφθορου» FBI- ότι η κακιά Novartis δωροδοκούσε συστηματικά Ελληνες πολιτικούς και γιατρούς για να υπερ-κοστολογούν και να συνταγογραφούν μαζικά τα δικά της φάρμακα, καλό είναι να έχουμε στο μυαλό μας ότι οι συγκεκριμένες αντιδεοντολογικές και εν τέλει βαθιά αντικοινωνικές πρακτικές αποτελούν εδώ και δεκαετίες αποδεδειγμένα κοινό τόπο παγκοσμίως και για τις άλλες μεγάλες φαρμακοβιομηχανίες όχι μόνο της Ευρώπης, αλλά και των ΗΠΑ.
Συνολικά θα λέγαμε ότι ο εξόφθαλμα διαπλεκόμενος τρόπος λειτουργίας της παγκόσμιας βιομηχανίας του φαρμάκου, ενός «χρυσωρυχείου χωρίς σύνορα» με εκατοντάδες δισεκατομμύρια ετήσιο τζίρο ετησίως, αποτελεί ταυτόχρονα και μια τρανή απόδειξη για την πλήρη υποταγή των εννοιών της επιστημονικής προόδου και της υγείας ως πρώτιστου δημόσιου αγαθού στα ιδιωτικά συμφέροντα των καπιταλιστών μετόχων των λεγόμενων «Big Pharma».
Ας πάρουμε ένα παράδειγμα από την ίδια την Αμερική, που τόσο κόπτεται υποτίθεται για τις «κακές πρακτικές» και τη διαπλοκή των «φαρμακάδων», και ας δούμε τις εξελίξεις στο χειρότερο ιατρικό έγκλημα της εποχής μας –την 100% κατασκευασμένη και ανθρωπογενή επιδημία με τη συστηματική συνταγογράφηση οπιούχων παυσίπονων σε εκατομμύρια «νόμιμους ναρκομανείς» Αμερικανούς πολίτες, φυσικά με την πλήρη συνεργασία και κάλυψη κυβερνήσεων και γιατρών.
Μόνο το 2016, για να έχουμε μια κλίμακα αναφοράς, καταγράφηκαν στις ΗΠΑ περισσότεροι από 63.600 θάνατοι από υπερβολική δόση οπιούχων, εκ των οποίων δεκάδες χιλιάδες αποδίδονται σε συνταγογραφημένα, νόμιμα παραγόμενα φάρμακα σαν το Vicodin και το Oxycontin.
Η επιδημία αυτή αποτελεί σύμφωνα με τους ειδικούς τον βασικό παράγοντα για την υποχώρηση του προσδόκιμου ζωής στις ΗΠΑ επί τρία συναπτά χρόνια.
Και αυτή τη φορά οι περισσότεροι νεκροί δεν είναι περιθωριοποιημένοι μαύροι ή λατίνοι κάτοικοι των γκέτο, όπως συνέβαινε πριν από δύο-τρεις δεκαετίες με την επιδημία του κρακ ή στη δεκαετία του ‘70 με την ηρωίνη από το «Χρυσό Τρίγωνο», αλλά λευκοί μεσήλικες «νοικοκυραίοι», με δουλειές και παιδιά, αλλά και πολλά επώνυμα «σελέμπριτι» που πιάστηκαν στα δίχτυα της νόμιμης πρέζας με ιατρική συνταγή και το πληρώνουν με τη ζωή τους.
Τα παυσίπονα αυτά, κυρίως συνθετικά παράγωγα του οπίου, συνταγογραφούνται υποτίθεται από τους γιατρούς για τον χρόνιο πόνο ή για προβλήματα στον ύπνο.
Οπως όμως συμβαίνει και με την κανονική «παραμύθα», οι χρήστες εθίζονται σε αυτά και με τον καιρό αποκτούν ανοχή, οπότε χρειάζονται όλο και μεγαλύτερες δόσεις για να έχουν το επιθυμητό αποτέλεσμα.
Ο,τι πρέπει δηλαδή για να πλουτίζει το κύκλωμα –ως ότου βέβαια μια τυχαία υπερδοσολογία επιφέρει τον θάνατο... Ετσι ακόμη και επαρχιακές περιοχές των ΗΠΑ που δεν είχαν ποτέ πρόβλημα με τα ναρκωτικά, όπως η Δυτική Βιρτζίνια και το Κεντάκι, άρχισαν ξαφνικά να μαζεύουν πτώματα από τους δρόμους –εξ ου και το Vicodin απέκτησε το παρατσούκλι «mountain heroin», βουνίσια ηρωίνη.
Πριν από λίγες μέρες λοιπόν, κι ενώ εδώ μετράγαμε μίζες και βαλίτσες, ο δήμαρχος της Νέας Υόρκης, Μπιλ ΝτιΜπλάζιο, κατέθεσε αγωγή κατά οχτώ από τις μεγαλύτερες αμερικανικές εταιρείες παραγωγής και διανομής οπιούχων φαρμάκων, ζητώντας αποζημίωση 500 εκατομμυρίων δολαρίων προκειμένου -όπως είπε- να μπορέσει να αντιμετωπίσει τον μεγαλύτερο serial killer που κυκλοφορεί στους δρόμους του Μεγάλου Μήλου, τα συνταγογραφούμενα οπιούχα.
Σύμφωνα με τον ΝτιΜπλάζιο, μόνο το 2016 πέθαναν από ...νόμιμη υπερβολική δόση περισσότεροι από 1.100 Νεοϋορκέζοι, δηλαδή περισσότεροι από τα θύματα δολοφονιών και αυτοκινητικών δυστυχημάτων μαζί!
Στην αγωγή αναφέρεται συγκεκριμένα ότι οι κατηγορούμενες εταιρείες, γίγαντες όπως οι Allergan, Endo, Johnson & Johnson, Purdue Pharma και Teva Pharmaceutical, εξαπατούσαν συστηματικά επί δύο δεκαετίες τους καταναλωτές (με τη βοήθεια των επίορκων γιατρών και των προθύμων ΜΜΕ) πείθοντάς τους ότι τα οπιούχα φάρμακα ήταν ασφαλή και δεν προκαλούσαν εξάρτηση, μετατρέποντας έτσι εκατομμύρια «νορμάλ» ανθρώπους σε δίποδα ζόμπι και βγάζοντας βέβαια στην πορεία δισεκατομμύρια δολάρια από αυτό το... αθώο «λαθάκι».
Η αγωγή αυτή έρχεται να προστεθεί σαν «κερασάκι» σε ένα βουνό από τουλάχιστον 180 ακόμη μαζικές αγωγές (class actions) από δέκα πολιτειακές κυβερνήσεις και δεκάδες δήμους και ομάδες πληγέντων πολιτών, περιλαμβανομένων και αρκετών ινδιάνικων φυλών όπως οι Σιου και οι Τσερόκι, κατά των ως άνω «νόμιμων πρεζέμπορων», από τους οποίους ζητούν συνολικές αποζημιώσεις εκατοντάδων δισεκατομμυρίων για την οργανωμένη καταστροφή που προκάλεσαν στις κοινότητές τους.
Παράλληλα τα τελευταία χρόνια έγιναν σταδιακά γνωστά και τα... δωράκια με τα οποία οι φαρμακευτικοί κολοσσοί «έδεναν» τους γιατρούς, όπως τα πληρωμένα ταξίδια σε «συνέδρια» στα θέρετρα της Φλώριδας, της Αριζόνα και της Καλιφόρνιας, κομπλέ με υπηρεσίες όπως προπληρωμενο τζόγο και ιερόδουλες.
Μεταξύ 1996 και 2001 μόνο η Purdue (που παράγει το Oxycontin, το συνθετικό «ξαδελφάκι» της μορφίνης) οργάνωσε περισσότερα από 40 παναμερικανικά «συμπόσια διαχείρισης του πόνου», πληρώνοντας τα έξοδα... παράστασης σε δεκάδες χιλιάδες Αμερικανούς γιατρούς, νοσηλευτές και φαρμακοποιούς και διανέμοντάς τους κουπόνια που επέτρεπαν στους ασθενείς να δοκιμάσουν δωρεάν επί 30 ημέρες αυτά τα άκρως εθιστικά χάπια!
Αποτέλεσμα; Το 2002 οι συνταγές που εκδόθηκαν μόνο για το OxyContin στις ΗΠΑ αυξήθηκαν δέκα φορές (!) σε σχέση με το 1996, από 670.000 ετησίως σε περισσότερες από έξι εκατομμύρια.
Το 2007 η εταιρεία καταδικάστηκε σε πρόστιμο ύψους 600 εκατομμυρίων δολαρίων για παραπλάνηση του κοινού, αλλά στο μεταξύ είχε κερδίσει δεκάδες δισεκατομμύρια...
Πόσοι φαρμακοβιομήχανοι, αξιωματούχοι, μεγαλογιατροί, δημοσιογράφοι πήγαν φυλακή; Κανένας. Τι έκανε το FBI για όλα αυτά; Ο,τι και με τα όπλα –τουμπεκί ψιλοκομμένα.
Και βέβαια το πρόβλημα κάθε άλλο παρά αντιμετωπίστηκε, αφού σήμερα -παρά τις αποκαλύψεις, τις μηνύσεις και τον σταδιακό περιορισμό των συνταγογραφήσεων λόγω της κατακραυγής- στην Αμερική πεθαίνουν κάπου εκατό άνθρωποι την ημέρα από υπερβολική δόση οπιούχων!
Οσοι δεν διαθέτουν πια εύκολη πρόσβαση σε συνταγογραφούμενα ναρκωτικά, στρέφονται στην ηρωίνη, που ρέει άφθονη από το... απελευθερωμένο Αφγανιστάν (όπου παρεμπιπτόντως σημειώθηκε νέο ρεκόρ σοδειάς οπίου το 2017) ή στο συνθετικό οπιούχο φεντανίλ, που παρασκευάζουν μαζικά τα μεξικανικά ναρκω-καρτέλ.
Οσο για τον Τραμπ, παρά τις κατά καιρούς «κορόνες» που εκστομίζει, παραμένει πιστός στις παρωχημένες ριγκανικές αστυνομικές λογικές των φυλακίσεων και του «Απλά Πείτε Οχι» στα ναρκωτικά, κατηγορώντας για την κρίση τα... πελατάκια που εξαρτήθηκαν από τα επικίνδυνα χάπια και όχι τους γιατρούς και τα ΜΜΕ που τους έπεισαν πως αυτά είναι ασφαλή.
Και φυσικά τονίζει με κάθε ευκαιρία ότι πρέπει να χτιστεί τείχος για να σταματήσει η ροή των ναρκωτικών από το Μεξικό, αλλά καταπίνει τη γλώσσα του για τις φαρμακευτικές εταιρείες που παράγουν τα οπιοειδή μέσα στις ΗΠΑ και προωθεί συστηματικά σε θέσεις-κλειδιά γνωστούς λομπίστες των Big Pharma...

LinkWithin

Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...