ΚΕΝΟΤΟΠΙΟ ΕΙΝΑΙ ΚΑΘΕ ΚΥΣΤΙΔΙΟ ΣΤΟ ΚΥΤΤΑΡΟ ΠΟΥ ΠΕΡΙΒΑΛΛΕΤΑΙ ΑΠΟ ΜΙΑ ΑΠΛΗ ΜΕΜΒΡΑΝΗ ΚΑΙ ΠΕΡΙΕΧΕΙ ΕΝΑ ΥΔΑΤΩΔΕΣ ΥΓΡΟ. ΚΟΙΝΟΤΟΠΙΕΣ ΠΟΥ ΣΠΕΡΝΟΥΝ ΚΑΙΝΑ ΔΑΙΜΟΝΙΑ.
KAINOTOPIO
Τετάρτη 24 Ιουνίου 2015
Τρίτη 12 Μαΐου 2015
Ludovico Einaudi - Taranta Project
Το Σαλέντο είναι χερσόνησος στο νοτιοανατολικό τμήμα της Ιταλίας. Είναι υποχερσόνησος της κύριας Ιταλικής χερσονήσου και συχνά περιγράφεται ως «το τακούνι» της μπότας. Ανήκει διοικητικά στην περιφέρεια της Απουλίας και διαιρείται διοικητικά σε τρεις επαρχίες, στις επαρχίες του Λέτσε, του Μπρίντιζι και του Τάραντα. Η χερσόνησος είναι επίσης γνωστή ως Χερσόνησος του Οτράντο. Στην αρχαιότητα ήταν γνωστή με το όνομα Μεσσαπία.
Στην αρχαιότητα η χερσόνησος ονομαζόταν Μεσσαπία και ήταν κατοικημένη από το γηγενές φύλο των Μεσσαπίων. Από τον 8ο αιώνα π.Χ. ξεκίνησε η εγκατάσταση Ελλήνων που ίδρυσαν πολλές αποικίες στα παράλιά της με κυριότερη τον Τάραντα στο βορειοδυτικό της τμήμα. Τον 3ο αιώνα π.Χ. κατέλαβαν την περιοχή οι Ρωμαίοι που παρέμεινα κύριοι της περιοχής, όπως και ολόκληρης της Ιταλικής χερσονήσου για αιώνες. Τον 5ο αιώνα π.Χ. κατέλαβαν την περιοχή οι Οστρογότθοι, ενώ τον 6ο αιώνα τα στρατεύματα του Ιουστινιανού ανακατέλαβαν την περιοχή, η οποία παρέμεινε υπό Βυζαντινό έλεγχο μέχρι τον 11ο αιώνα. Στη φάση αυτή το Σαλέντο πέρασε στον έλεγχο των Νορμανδών. Τα επόμενα χρόνια υπήρξε τμήμα του Βασιλείου της Σικελίας και του Βασιλείου της Νάπολης. Ενσωματώθηκε στην Ιταλία το 1861 με την ενσωμάτωση του Βασιλείου των Δύο Σικελιών στο Ιταλικό κράτος
http://el.wikipedia.org/wiki/%CE%A3%CE%B1%CE%BB%CE%AD%CE%BD%CF%84%CE%BF
http://el.wikipedia.org/wiki/%CE%A3%CE%B1%CE%BB%CE%AD%CE%BD%CF%84%CE%BF
Salento is the heel in the boot of Italy, part of the region known as Puglia, kept dry and dusty by the hot wind that crosses the Mediterranean from the Sahara and North Africa. Long before the Roman Empire existed, Salento was a Greek province, and the traditions and culture run deep here. None more so than the taranta, a musical form connected to the tarantula spiders often found in the fields. Their deadly bite could reputedly only be cured by the trance-like dance. All of that forms the heart of Taranta Project, the new album by acclaimed composer, conductor, and pianist Ludovico Einaudi (Ponderosa Music; US release: May 4, 2015).
His aim was to bring the taranta to a more universal level by connecting it with music from West Africa and Turkey. It explores tradition while keeping it firmly of the core of Taranta Project; the unmistakable hypnotic rhythm of the taranta provides the foundation of everything. “In 2010 and ’11 I was invited to direct a concert that’s happened for the last 15 years in Salento,” Einaudi explains. “It drew 100,000 people and we toured it the next year, recording what we did. After that we did more in the studio, and the result is that Taranta Project has a studio sound, but with all the energy of a live performance.
“I started by working with a regional orchestra,” Einaudi recalls. “There was accordion, percussion, and mandola. Then I brought in Ballaké Sissoko with his kora. And on the other side I had Justin Adams on electric guitar and Juldeh Camara on one-string ritti fiddle and vocals.” That was just the beginning. Mercan Dede added electronics, Turkish percussion, and ney flute, while the Roma Film Orchestra brought sweeping grandeur to the piece.
In this music, the sands are constantly shifting: On “Nazzu Nazzu,” desert blues dances with taranta in a fiery mix, powered by a raw guitar riff. The breathtaking “Preludio Nar-I Sehar” builds across 10 minutes, from reflective piano and violin to Arab percussion before resolving into a glorious cascade of notes in a kora improvisation. And everything closes with the quiet gentleness of voice and piano on “Nuvole Bianche.”
From the ancient, otherworldly polyphonic harmonies to the rich orchestral harmonies that climax “Santu Paulu Finale,” it’s a disc of remarkable adventure and breadth, weaving a web between countries and histories while keeping the sensibility of Salento intact. The music of Taranta Project captures not only the head but also the heart.
Einaudi is no stranger to mixing classical and roots music, to finding profound emotion in intellectually complex composition, or to collaborating with people from around the globe. He was a pupil of avant-garde composer Luciano Berio and has written works for modern classical chamber groups and orchestras as well as recording solo on piano. Knighted in Italy for his music, this is the most ambitious labor he’s undertaken.
“After I put the musicians together,” he says, “the big work after the rehearsals and the concerts was to select just an hour of it for the album. I wanted to stay close to the reality of the music without changing too much, to put myself into the music of taranta.”
Certainly those who worked with him feel he succeeded in his aim. “He took the tradition and he gave it a fresh seasoning from the future,” notes Mercan Dede. “He created a perfect balance.”
“It’s less foursquare than most European folk music,” observes Justin Adams. “Repetition is such a big part of it and it goes deep into your soul, both when you’re playing and when you’re listening to it. Ludovico makes it go from the epic to the intimate.”
Past and present come together with beauty and primal force, elegance and passion. And the Taranta Project has changed at least one life – that of Ludovico Einaudi. “Before this experience I thought I was a boy from northern Italy,” he admits with a smile. “After it, part of my heart is in Salento.”
Δευτέρα 13 Απριλίου 2015
Η δημιουργία
Η γυναίκα κι ο άντρας ονειρεύτηκαν πως ο θεός τους ονειρευόταν.
Ο Θεός τους ονειρευόταν καθώς σιγοτραγουδούσε και έπαιζε τις μαράκες του
ρυθμικά ενώ κάπνιζε. Ένιωθε ευτυχισμένος, αλλά ταυτόχρονα ριγούσε μες στην
αμφιβολία και το μυστήριο.
Οι Ινδιάνοι Μακιριτάρε ξέρουν πως, όταν
ο θεός ονειρεύεται φαγητό, καρποφορεί και δίνει τροφή. Όταν ο θεός ονειρεύεται
ζωή, γεννιέται και γεννάει ζωή.
Η γυναίκα και ο άντρας ονειρευόταν πως στο όνειρο του Θεού εμφανίστηκε ένα
μεγάλο αστραφτερό αυγό. Μέσα στο αυγό
εκείνοι τραγουδούσαν, χόρευαν κι έκαναν μεγάλο σαματά, γιατί ήθελαν πάρα πολύ
να γεννηθούν. Έβλεπαν στο ύπνο τους πως στο όνειρο του Θεού η χαρά ήταν πιο
δυνατή από την αμφιβολία και το μυστήριο, κι ο Θεός μέσα στο όνειρό του τους
δημιούργησε κι έλεγε τραγουδώντας: «Σπάζω αυτό το αυγό και γεννιέται η γυναίκα
και γεννιέται ο άντρας. Μαζί θα ζήσουν κι θα πεθάνουν. Αλλά θα ξαναγεννηθούν.
Θα ξαναγεννηθούν και θα ξαναπεθάνουν, και πάλι από την αρχή. Δεν θα πάψουν ποτέ
να γεννιούνται, γιατί ο θάνατος είναι ψέμα.»
Eduardo Galeano
Μνήμη της φωτιάς
Ι. Η ΑΡΧΗ σελ, 5
Το Τενεκεδένιο ταμπούρλο
Το "Τενεκεδένιο ταμπούρλο" ουσιαστικά είναι το έργο που χάρισε
στον Γκύντερ Γκρας με 40 χρόνια καθυστέρηση το Νόμπελ Λογοτεχνίας. Τότε το έργο
δέχτηκε στη Γερμανία τη σφοδρή επίθεση μεγάλου μέρους της κριτικής αλλά και της
καθολικής εκκλησίας που το χαρακτήρισαν βλάσφημο, ανήθικο, εμετικό, πορνό. Αλλά
ενώ στη Γερμανία υπήρξε αντικείμενο έντονων αντιδράσεων, στο εξωτερικό ξεσήκωνε
τον ενθουσιασμό κριτικής και κοινού. Πού οφείλονται άραγε οι αντικρουόμενες
αυτές αντιδράσεις; Τι είναι αυτό το βιβλίο; Είναι η ιστορία του Όσκαρ Ματσεράτ
που μετά από μια ταραχώδη ζωή καταλήγει στο ψυχιατρείο και αποφασίζει με τη
βοήθεια του τυμπάνου του να ανακαλέσει στη μνήμη τη ζωή του, μια ζωή άρρηκτα
συνδεδεμένη με την ιστορία της Γερμανίας στο πρώτο μισό του 20ού αιώνα. Μέχρι
τα 18 του χρόνια ο Όσκαρ αρνείται να μεγαλώσει διατηρώντας το ύψος τρίχρονου
παιδιού, από μίσος στον πατέρα, ή μάλλον στους πατέρες του, και στον
φυσιολογικό κόσμο που τον περιβάλλει. Η απέχθεια απέναντι στον δαιμονικό,
παράφρονα, άθλιο, σκληρό και απάνθρωπο αυτό κόσμο τρέφει την παραμόρφωσή του,
δίνει μορφή στην οργή του, διαμορφώνει την υαλοκτόνο φωνή του. Ο Όσκαρ -αυτός ο
παρανοϊκός νάνος- είναι ένας μοναδικός καθρέφτης της εποχής του ναζισμού και
των "απλών ανθρώπων" που τον εξέθρεψαν, καθώς και της εποχής του
γερμανικού "οικονομικού θαύματος".
Πέμπτη 26 Μαρτίου 2015
Πέμπτη 5 Μαρτίου 2015
Τετάρτη 4 Μαρτίου 2015
Εγγραφή σε:
Αναρτήσεις (Atom)

